هر روز صبح استرس دارم. هر روز صبح نگرانم. بعد نفخ میکنم. دایمتیکون هم جواب نمیدهد. امروز سه تا جویدم. نورعلینور است که فردا هم مصاحبه دارم. احتمالا تا فردا رودههایم از شدت استرس آب شوند و مذاب بریزند بیرون. اینطوری راحت میشوم. دیگر نیازی نیست روبروی سه تا اجنبی بشینم و با انگلیسی دست و پا شکسته مجابشان کنم که من را استخدام کنند. بعد ما برویم آن سر دنیا. توی دنیای جدید، همه چیز از اول. باید ساز بزنم. شاید ساز زدن شد کار اصلی من. شاید من یک گیتاریست مادرزادی هستم و خودم خبر ندارم. یکی دوسال اگر انرژی بذارم شاید این کار را گذاشتم کنار و رفتم روی صحنه. مثلا. دایه میگفت پیش خدا هیچی نه. گنج خدا پره.