آن روز صبح زدم بیرون رفتم به فروشگاهی که چندسال است هر روز چند دقیقه ویترینش را نگاه میکنم. رفتم تو یک پیپ با تمام بساطش خریدم. یک میلیون تومان پیاده شدم ولی ارزشش را دارد. هر روز پشت میزم به پیپ توی کتابخانه فکر میکنم. توی کیف است. به آرزو قول دادهام زیادهروی نکنم. روزی یک بار. شبی یک بار در واقع. گرانترین تنباکو را خریدم و فروشنده خوشحال شد. فکر نمیکنم به خاطر پول بوده باشد. چون یک دوستی در صحبتهایش بود که آدم میفهمید. به خاطر همین چانه نزدم. البته که هیچ وقت نمیزنم. حالا چندهزار تومان بالا و پایین به جایی بر نمیخورد. فرداش سرچ کردم و یک آقایی توی یوتیوب پیدا کردم که با عشق توی چند ویدیو روش پیپ کشیدن را توضیح میداد. دوباره یک دوستی در صحبت کردنش بود که آدم میفهمید. شاید این راز تنباکو است. آدمها را به هم وصل میکند. آدمهایی که با تنباکو به هم وصل میشوند. مثل یک تسبیح و دانههایش.