سال ها پیش، آن موقعی که جوان تر بودم و در رویا و افکار خودم غرق، چیزی برایم اهمین نداشت. در ظاهر داشت ولی در اصل نداشت. خودخواهی با کیفیت بالا. بی اهمیتی موضوعاتی که مستقیم به من مربوط نبودند به وضوح در همه ی رفتارم آشکار بود. کاش می توانستم برگردم به گذشته، جبران فرزندی و برادری که نکردم را بکنم. الان دورم. دور به معنای مسافتی. هزار کیلومتر تقریبا. الان کمی بیشتر بلدم که چه باید بکنم ولی دورم. اشک هایی که گاهی پشت چراغ قرمز، یک چهارراه مانده به شرکت سرازیر می شوند. آخرش را الان بگویم عذاب وجدان دارم. حواسم نبود به آدم های عزیزم. شاید اگر بود الان هزار کیلومتر دور تر نبودم. شاید اگر دورتر از نوک دماغم را دیده بودم انقد سریع همه ی کارها را نمی کردم. همه ی کارهایی که دوست داشتم. کار زندگی خونه. همیشه نوک دماغم را دیده ام. اگر الان از زاویه قضاوت کنندگان بیرونی همه چیزم روی روال است به خاطر شانس است. وگرنه من کجا و آینده نگری کجا. من اصلا بلد نیستم آینده نگر باشم.
باید کاری از دستم بربیاید. نباید انقدر دور باشم. عمو موسی زنگ زد. 6 سال پیش. گفت پدرت به خاطر تصادف عذاب وجدان دارد. پشت فرمان بوده و الان همه ی تقصیرها را به گردن گرفته است. آن موقع هم دور بودم. فهمیدم که باید کاری بکنم. ولی نمی دانستم چه کاری. فکر کردم شاید بهتر باشد زنگ بزنم. ولی چه باید می گفتم؟ بلد نبودم چه جمله هایی باید بگویم که بدتر نشود. یادم نیست زدم یا نه. همینقدر خودخواه و فراموش کننده. فراموش کردم باید زنگ بزنم ولی حرف عمو موسی را فراموش نکردم. مثل هزاران حرف و صحنه ای که فراموش نکرده ام.