
تهران: در تهران عملا جایی برای دوچرخه ها وجود ندارد. نه خیابان ها و معابر برای این موضوع ساخته شده اند. نه راننده ها و نه عابرین فرهنگ برخورد با دوچرخه سواران را بلد نیستند. هوا آنقدر آلوده هست که اجازه دوچرخه سواری رو به خاطر بیماری قلبی به شما نمیده. و در آخر اینکه مکانیزم شبکه با کیفیت و گسترده ای برای دوچرخه های عمومی وجود ندارد.
مونتریال: در شش ماه سال که امکان دوچرخه سواری وجود داره، خیلی جاها به جای ترافیک ماشین ها، ترافیک دوچرخه سوار ها رو مشاهده می کنید. استفاده از دوچرخه بسیار بسیار متداول هست. آدم ها با دوچرخه سر کار می رن، با دوچرخه خرید می رن، با دوچرخه ورزش می کنن و در شهر گشت می زنن.
تقریبا در تابستان به هر طرف که نگاه کنید، همیشه حضور پررنگ دوچرخه ها رو در همه جا می بینید. مونتریال یک شبکه عمومی بسیار با کیفیت و گسترده برای دوچرخه ها داره به نام BIXI. این شبکه از حدود 500 ایستگاه و مجموعا بیش از 6000 دوچرخه تشکیل شده. تقربیا هر جایی که هستید یک ایستگاه BIXI در نزدیکی وجود داره و هر جایی هم بخواید برید یک ایستگاه BIXI داره. این شبکه هر سال گسترش پیدا می کنه و به قدری استفاده می شه که استفاده از مترو و اتوبوس در تابستان به شدت کاهش پیدا می کنه.
نکته بعدی این هست که در کل شهر در کنار خیلی از خیابان ها مسیر های خاص دوچرخه وجود داره و با دوچرخه مثل یک وسیله حمل و نقل واقعی و جدی برخورد میشه و قوانین خودش رو داره. راننده ها بسیار مراقب دوچرخه ها هستند و در همه شرایط اولویت رو به دوچرخه میدن و من ندیدم هیچ وقت به هیچ دلیل بوق بزنند و دوچرخه سوار را مجبور کنند که مسیر را عوض کند یا تندتر برود (در جاهایی که مسیر خاص دوچرخه نیست.)
من یک سال هست در مونتریال زندگی می کنم. همه زندگی من پیش از اون در تهران گذشته. مقایسه من بنا بر مشاهده های من هست. ممکن هست برای هیچ کس دیگه ای با شهر های مشترک صدق نکنه چه برسه به اینکه شهر ها متفاوت باشه. هدف از نوشتن ثبت تفاوت هاست تا برای خودم عادی نشوند. از نظر من تفاوت ها فقط و فقط در رفتارهای انسان ها و مراودات انسانی است، بقیه تفاوت ها از همین نشات می گیرد. موضوع این هست که اینجا آدم کلن طور دیگری هستند.