تهران: وقتی سوار اتوبوس می شی، اگه شانس بیاری راننده خیلی نگاهی بهت نمی ندازه وگرنه ازون نگاه های طلبکارانه می کنه که اصن چرا سوار شدی. خیلی وقت ها دیدم با مسافرها جر و بحث و دعوا میشه سر موضوعات مختلف مثه آهسته یا سریع رفتن یا درها رو باز نکردن. موضوع بعدی اینکه من خیلی شانس این رو نداشتم که ببینم اتوبوس ها سر زمان میان و سر زمان میرن و به دلایل مختلف خیلی بی نظمی وجود داره.
مونتریال: وقتی سوار اتوبوس می شی، راننده شما رو با یک روز بخیر یا عصربخیر و عمدتا لبخند پذیرایی می کنه. موقع پیاده شدن هم عمدتا از مسافرها خداحافظی می کنه و مسافر ها هم از راننده بعضا تشکر می کنن. اینجا آدم ها به شدت مودب و دوستانه هستند با هم دیگه و این در همه شئون جامعه دیده میشه که بعدا راجع بش می نویسم. در ثانی رفت آمد اتوبوس ها به صورت زنده در یک اپ نشون داده میشه و تا جایی هم که من همیشه دیدم، همیشه سر وقت به ایستگاه می رسن و سر وقت ترک می کنن. اگر اتوبوس شلوغ باشه، راننده تعداد بیشتری رو سوار نمی کنه.