تهران: وقتی به جایی مثه اداره یا بانکی مراجعه می کنید، عمدتا حس خیلی خوبی از آدم هایی که مسئولیت رسیدگی به کار شما را دارند نمی گیرید. عمدتا رفتار مناسبی مشاهده نمی کنیم و خیلی هم انتظار نداریم کار خیلی سرراست و بدون مشکل انجام شود. کارها بعضا خیلی هول هولکی و با دقت نه چندان بالایی انجام میشه. طرف هم علنا جوری رفتار می کنه که دوست داره راحت تر از شر شما خلاص بشه.
مونتریال: در اداره ها و بانک ها و جاهایی که من مراجعه کردم، افراد همیشه لبخندی بر لب دارند، احوال شما رو در ابتدا جویا می شوند و در عین رفتار مودبانه رفتار خیلی دوستانه ای بروز می دهند. به گونه ای کار شما رو انجام می دهند که انگار نه قبل از آن کاری داشتند و نه بعد از آن کاری خواهند داشت. تمام و کمال برای شما انرژی شان و توجه شان را می گذارند. اگر مشکلی پیش بیاید واقعا عذرخواهی می کنن و تمام تلاش شان را برای حل مشکل انجام خواهند داد.
من یک سال هست در مونتریال زندگی می کنم. همه زندگی من پیش از اون در تهران گذشته. مقایسه من بنا بر مشاهده های من هست. ممکن هست برای هیچ کس دیگه ای با شهر های مشترک صدق نکنه چه برسه به اینکه شهر ها متفاوت باشه. هدف از نوشتن ثبت تفاوت هاست تا برای خودم عادی نشوند.