
تهران: در تهران عملا هیچ نظارت و قانونی برای اجاره خونه وجود نداره. تقریبا هر کس با توجه به میل خودش و شرایط موجود اجاره خونه رو مشخص می کنه. افزایش اجاره خونه تا حتی دو برابر یا سه برابر هیچ اتفاق عجیبی نیست، مخصوصا در سال های اخیر. تقریبا هر کسی که صاحب خونه نیست، همش در هول و ترس اجاره خانه سال بعد هست و با این استرس روز رو شب می کنه، چون واقعا مشخص نیست که چقدر اجاره افزایش پیدا خواهد کرد. برای رهایی از این ترس ها هست که خیلی ها حاضر هستند زیر با هر قسط و فشاری برن که بالاخره بتونن صاحب خونه بشن تا لااقل از سقف بالای سرشون مطمئن بشن. حتی اگر خونه در شان شون نباشه.
مونتریال: در اینجا اداره مسکن کبک بر اساس فاکتور های مختلفی نظیر افزایش مالیاتِ فدرالی و استانی، افزایش بهای سوخت و انرژی و موضوعات دیگر، راهنمایی را منتشر می کند که بر اساس آن میزان افزایش اجاره بها مشخص خواهد شد. همونقدر که افزایش این موضوعات اهمیت داره، کاهش این ها هم در کاهش اجاره بها تاثیر خواهد داشت. اگر به هر دلیلی مستاجر افزایش قیمت رو غیرعادلانه بدونه، می تونه شرایط جدید رو نپذیره و صاحب خونه موظف هست تا حداکثر مدت یک ماه پرونده ای رو برای اداره مسکن ارسال کنه و دقیق و با سند و مدرک و صورت حساب خرج هایی که برای خونه انجام داده باید دادگاه رو قانع کنه که به چه دلیل افزایشی خارج از عرف رو طلب کرده. در ضمن، صاحب خونه هم به هیچ وجه حق خارج کردن مستاجر رو نداره مگر اینکه این موضوع در قرارداد بین طرفین ذکر شده باشه.
در هر حال تا جایی که من دیدم، افزایش اجاره خونه حداکثر می تونه 2 درصد باشه. تازه در نظر بگیرید که شما هیچ پول پیشی هم به صاحب خانه نمیدید و این موضوع اصلا در اینجا وجود نداره. به طور مثال افزایش اجاره خونه من فقط برابر با 15 دلار بود امسال. به همین دلیل، مستاجر بودن به هیچ وجه اتفاق ترسناک و استرس زایی نیست.
من یک سال هست در مونتریال زندگی می کنم. همه زندگی من پیش از اون در تهران گذشته. مقایسه من بنا بر مشاهده های من هست. ممکن هست برای هیچ کس دیگه ای با شهر های مشترک صدق نکنه چه برسه به اینکه شهر ها متفاوت باشه. هدف از نوشتن ثبت تفاوت هاست تا برای خودم عادی نشوند. از نظر من تفاوت ها فقط و فقط در رفتارهای انسان ها و مراودات انسانی است، بقیه تفاوت ها از همین نشات می گیرد. موضوع این هست که اینجا آدم کلن طور دیگری هستند.