۰۶.۰۷.۲۰۲۰ ۱شنبه
فاصلهی تصمیم گزارش نویسی و اجرای اون از رکعت آخر نماز تا بقچه کردن سجاده و باز کردن سایت ویرگول بود! تا حالا خیلی شده که وسط نماز فکر پر بکشه بره گلچین کنه ایدهها مختلف رو! میدونی که نشونه چیه؟ نشونه حضور تو انجام کاره، تو لحظه بودن! باریکلا یاسمین جون! حالا قرار نیست بیام اینجا خودم و ادب کنم و تیکه بندازم و بگم وای حضور نداشتم تو نمازم، اصلا بحث من اینا نیست! ولی خب همین که خودم میدونم چرا دارم اینا رو میگم کافیه! حالا چرا گزارش نویسی؟ چون دلم میخواد! چون میخوام ببینم چند زنه حلاجم! چون میخوام ِاند افکتشو ببینم، چون شاید یکم پیاده بشه این ذهن!
چرا ویرگول؟ چرا ویرگول نه؟ اینستا؟؟ توییتر؟؟ شاید اگه ویرگول رو هم به اندازه اونا بشناسم هم از اینجا هم زده شم مثل بقیه شبکه های اجتماعی! اصلا چرا دفترم نه؟ چون شاید یه رهگذری خوند، شاید دو تا جمله رد و بدل شه، حالا امتحان میکنیم
از همین اینجا، با همین انگشت و کیبورد میگم که میخوام فقط عشقی بنویسم، عهد و پیمانی هم نمیبندم ولی میدونم عمیقا یاسمین جون رو خوشحال میکنم اگه مرتب بنویسم! کاش مثلا این اکانت به اسم خودم نباشه که راحت تر باشم... اما نمیدونم فعلا اکیه!
فردا واسه من اول هفتهاس! یکشنبه شب و کلی امید و آرزو واسه آینده های روشن و مفید واسه هفته پیش رو! شایدم این ایده سر نمازی از همینجا اومد، از همون انگیزه که دلم و قیری وییری میکنه...! هیچی دیگه! میریم ببینیم چی میشه :) حالا چرا روز صفر؟ چون بهتره، سکو میمونه :) همیشه که نباید از قدم اول شروع کرد، صفر بودنم خودش شخصیت داره
وضعیت مطلوب: برم بشینم به کارام برسم
وضعیت موجود: نمیرم بشینم به کارام برسم
پ.ن دلی، پارمیس! اگه منو خوندید بدونید که حس میکردم که میخونید :))