روز دوم ۰۷.۰۷.۲۰۲۰

خواستم ننویسم امروز رو، چون اونقدر راضی نبودم ازش! ولی یکم خیلی زوده واسه قطع این روندی که هنوز حتی چند قدم هم جلو نرفته!

از اینکه یه روز رو فقط به یه چیزی اختصاص بدم، خوشم نمیاد! ولی در حقیقت همینه! روزایی که میرم سرکار، انگار دیگه اون روز بسه، ولی خوب نیست، کلی قبل و بعدش میشه مفید بود و به کارای دیگه رسید، ولی اینکه عادت نهادینه شده، باعث شد امروزمم همینجوری شه! با اینکه شونه هام از مسئولیتهایی که روشون هست داره جلز ولز میکنه، ولی میزنم به دنده به خیالی، اما این دنده، نه تنها کمک نمیکنه، بلکه بی حس ترت هم میکنه... بی حسی خوب نیست! عمیقا اعتقاد دارم که اومدیم به دنیا که حس کنیم، بفهمیم، لمس کنیم... اما شاید کوچیکترین ایگنور، به ا‌ون بی حسیت دامن بزنه! نمیخوامم بگم بچسب و رها نکن، ولی بازم عمیقا اعتقاد دارم که ته دل آدما میگه بهشون که کجا رو باید ولی کنی، کجا رو باید بچسبی بهش!

آه از این تلفات، آه از این بیودگی ها

ولی خب بذار از جنبه خوبش هم بگم، اینکه هرچقدر کم ولی تا یه جاهایی پیش بردم کارامو، اما این ماهیچه اراده باید تقویت شه، نمیشه همینجوری نحیف بمونه :):

امروز جایی خوندم: Du kannst nicht ein neues Leben anfangen, aber Du kannst jeden Tag neu anfangen

یعنی اینکه تو نمیتونی یک زندگی جدید رو شروع کنی، اما هر روز میتونی از نو شروع کنی

فردا هم روز خداست، از امروزت بهتر باش

پ.ن دلی جون :) بار ها تصور کردم وقتی که خوندی چجوری میای با ذوق برام‌ مینویسی