امیرحسین مدتی بود تصمیم گرفته بود پراید قدیمیاش را بفروشد و ماشینی بهتر بخرد.
بالاخره پراید را فروخت، اما پولش برای خرید ماشین جدید کافی نبود.
پول حاصل از فروش را موقتاً در بانک گذاشت و تصمیم گرفت وام بگیرد تا بتواند ماشینی بهتر تهیه کند.
قیمتها هر روز بالاتر میرفت و او نگران بود که فرصت از دست برود.
بعد از جستوجوهای فراوان، یک تیبای تمیز و آبرومند پیدا کرد و تصمیم به خرید گرفت.
وام را درخواست داد، اما پرداختش بهدلیل مشکل ضمانت عقب افتاد.
امیرحسین از پدر و برادرهایش کمک خواست.
من هم حسابهایم را زیر و رو کردم و هرچه میتوانستم فراهم کردم و به او دادم.
خوشبختانه پولش تکمیل شد و توانست ماشین را بخرد.
روزی که ماشین را به خانه آورد، چشمانش از شادی میدرخشید.
برق خوشحالی در نگاهش موج میزد.
میخواست همان شب همسرش را با ماشین جدیدش سورپرایز کند.
او میدانست که امیرحسین در فکر خرید ماشین است، اما خبر نداشت همان روز خریده!
با ذوق کودکانهای نقشه کشیده بود تا شب تولدش، همسرش را سوار تیبا کند و با هم بیرون بروند.
چند روز بعد برایم پیام صوتی فرستاد. با لحنی پر از ادب و شرمندگی گفت:
«داداش، باور کن هر روز دارم پیگیری میکنم.
مشکل ضمانت باعث شده وام عقب بیفته.
خیلی معذرت میخوام که بدهی ام به تأخیر افتاد.
انشاءالله زود درست میشه.»
به او گفتم:
«نگران نباش، من تا آخر ماه پولی لازم ندارم.
تو فقط پیگیر باش، درست میشه.»
و واقعاً هم درست شد. با پیگیریهای خودش، وام پرداخت شد و بلافاصله بدهیاش را تسویه کرد.
ماشین را درست در روز تولدش، ۳۱ اردیبهشت خریده بود.
چند هفتهای بدون ماشین مانده بود و رفتوآمد برایش سخت شده بود،
اما حالا دوباره صاحب ماشین شده بود و خوشحالتر از همیشه.
اما… سرنوشت چیز دیگری نوشته بود.
مدتی پس از شهادتش، بستهای پستی از دیجیکالا به خانه رسید.
وقتی بازش کردیم، دیدیم روکش ماشینی است که امیرحسین برای تیبا خریده بود.
همان لحظه بغض همه ترکید.
امروز آن روکش، روی همان ماشین کشیده شده؛
ماشینی که برای امیرحسین پر از شور و شوق و زندگی بود،
اما حالا، صاحبش به آسمان رفته است…
🌹 یادش جاودان؛ جوانی که حتی در شادیهای سادهی زندگی، اخلاص و صفای دلش میدرخشید.
راوی: برادر شهید
