چقدر دلم عشق میخواهد.و چقدر نمیدانم از کجا میشود آنرا جست.چقدر دلم میخواهد کسی نوزادان مرده ی بی هیجان زندگیم را دوباره زنده میکرد.چقدر دلم میخاست تاریخ زندگیم،،،چرخش عجیب و غلط شبها و روز هایم و این خر وارگی،،،این بی تصمیمی،،،این گندیدن،،در یکنواختی ،،،،،همه یکجا آتش میگرفت.کاش کسی بود خمیر مایه ی بوداییم را از دل سنگ زمانهای از دست رفته میترا شید. کاش روح من حق انتخاب داشت.کاش کسی بود که تسبیح عشق و سپاسگذاری را برایش ذکر میگفتم.