[این متن با توجه به نظرات #راجرز راجع به گفت و شنود نوشته شدهاست.]

گفتگو یعنی دستیابی به روایت مشترک و عقلانیت مشترک. ما در یک گفتگوی صحیح، با رنجها و آرمانهای همدیگه آشنا میشیم. گفتگوی صحیح، یک گفتگوی پویاست. یک گفت و شنود درست، همیشه با مقدار مشخصی از اضطراب همراهه. اضطراب ناشی از اینکه نمیدونم در ادامه چه اتفاقی قراره بیفته.
ما داریم در مورد گفتگو صحبت میکنیم. گفت و گو یکی از ارکان اصلی ارتباطات اجتماعی ماست. بخشی از این عمل به گفتن مربوط میشه و بخش دیگه به شنیدن، گفت و شنود. راجرز میگه: «ناتوانی انسان در برقراری ارتباط، ناشی از نارسایی او در گوش دادن موثر است». برای رسیدن به گفتگوی پویا، باید با درک و تفاهم و همدلی واقعی گوش بدیم. با اینکه به ندرت پیش میاد، اما این نوع خاص گوش دادن از قویترین نیروها برای تغییره. ما طی گفتگویی دو طرفه متوجه میشیم که طرف مقابل از چه راهی به این نظر و نتیجه رسیده.
حتما تا حالا شنیدید وقتی کسی متوجه میشه که دیگری عمیقاً به حرفهایی که توی دلش جمع شده بود گوش داده، اشک توی چشماش حلقه میزنه. این اشک ناشی از شادیه، اینکه کسی درکش کرده و متوجه شده مثل اون بودن چه حسی داره.
حالا گاهی این گفتگوها به مشاجره ختم میشه. متداولترین اقدام شما در این مواقع چیه؟ ما گاهی در این مواقع #قهر میکنیم و کنار میکشیم. قهر کردن و غیب شدن رفتار بالغانهای نیست. اما چیکار باید کرد؟ اگر هم که از اول بروز اختلاف شروع به حرفزدن بکنیم که بیشتر شبیه دادگاه و محاکمه میشه تا گفتگو. یک رفتار متناسب با همچین موقعیتی، سکوت کردن مقطعیه. سکوت گاهی راهکار ما برای جلوگیری از عصبانیت بیشتره. بهش میگیم مدیریت هیجان. به طرف گفتگو میگیم آروم که شدم، این گفتگو رو ادامه میدم. چون در لحظه معمولا واکنشهای هیجانی از خودمون بروز میدیم، و زمان این رفتارهای هیجانی رو با رفتارهای منطقی جایگزین میکنه.
