کاساندرا یک شاهزادهی زیبای تروایی بود. خدای آپولو عاشق او شد و کاساندرا قول داد در ازای اینکه توانایی پیشبینی آینده را به دست بیاورد، با او ازدواج کند. اما کاساندرا با دریافت این هدیه تصمیم خود را تغییر داد و از آپولو خودداری کرد. آپولو به تلافی، قدرت اقتاع را از او گرفت. کسی پیشبینیهای او را باور نکرد. پیشگوییهای وی مبنی بر اینکه سفر پاریس به اسپارتا بدبختی به همراه خواهد آورد، اینکه اسب تروا تلهای خواهد بود و شهر کاملا ویران خواهد شد، شنیده نشد.

سندرم یا عقدهی کاساندرا: از قبل دربارهی مشکلات آینده بدانیم اما توانایی جلوگیری از این مسئله را نداشته باشیم چون کسی به حرف ما گوش نمیدهد.

در مورد این پدیده غیرمعمول:
?اول: افرادی که از قبل چیزهایی را در مورد موضوع میدانند رنج بیپایانی میبرند و در انزوا از جامعه زندگی میکنند. آنها مایلاند برای جلوگیری از مسئلهی اجتناب ناپذیر مفید باشند، اما ناگهان به عنوان منادی آزار دهنده مشکلات شناخته میشوند. وقتی که یک پیشبینی درست از آب در بیاید، آنها از یادآوری اینکه هشدار داده اند خجالت می کشند! حتی اگر جرات کنند و بگویند: «من که به تو گفتم!»، احتمالا با واکنش منفی اطرافیان مواجه خواهند شد.
?دوم: ما ناتوانیم از اینکه پیش بینی های خود را کنار بگذاریم. ضرب المثلی ژاپنی میگوید: "وقتی میخ بیرون بیاید، چکش به آن ضربه خواهد زد." گاهی خیالپردازی کردن با مردم بهتر است از اینکه در مقابل آنها باشیم و حق را بگوییم. با این وجود، بسیاری با لجاجت و به قیمت از دست دادن همراهی دیگران، به این نوع حق گویی و تبلیغ آن ادامه میدهند و خطر تبدیل شدن به یک تمسخر عمومی را به جان میخرند.

آپولو مجازات موثر و شاید بیرحمانهای برای کاساندرای لجباز انتخاب کرد: موهبت پیشبینی او، بدون هدیه اقناع بیفایده بود. شما باید کاریزمایی باورنکردنی داشته باشید تا افراد حرف شما را باور کند. اما همیشه ممکن است نقطه نظرات مخالف ظاهر شوند! اگر یک نظر در جمع غالب باشد، هر اعتراضی سرکوب میشود. وقتی همه فکر میکنند همه چیز بدتر از هر زمان دیگری پیش میرود، شما هرگز نخواهید توانست خلاف آن را ثابت کنید، حتی اگر به واقعیتها و اخبار خاصی دسترسی داشته باشید که دیگران از آن بیخبرند. به همین ترتیب، با سرخوشی عمومی، هشدارها شنیده نخواهد شد.
به یاد داشته باشید که همه از تجربه خود -از اشتباهات خود- میآموزند. سعی کنید پیشبینی هایتان را حفظ کنید؛ بگذارید همه با سرعت خود پیشرفت کنند. به عنوان آخرین چاره، اگر مطمئن هستید که این اشتباه منجر به عواقب ناخوشایندی خواهد شد، دو یا سه اخطار محتاطانه بدهید، اما اگر مطمئن شدید به شما گوش نمیدهند، فوراً ساکت شوید. با صمیمانهترین لحن، سعی کنید از افراد، سوال مناسبی را بپرسید که فکرش را نکردهاند یا آن موضوع را هنوز در نظر نگرفتهاند.