دنیای ما پر است از معناها و مفاهیم خاکستری. فکر نمیکنم خاکستری، رنگ مورد علاقهی کسی باشد، اما رنگ موثریست. همین خاکستریها باعث پیچیدگی دنیای ما شدهاند. نشستن در چشم دیگران و با چشم دیگران به خود و به دنیا نگریستن، خاکستری رنگ است. عبور از خود آیا واقعا با فرار از خود تفاوت دارد؟ مثلا ما سفر میکنیم. با سفر کردن، خانه یا شهر و کشورمان را برای مدتی رها میکنیم و وارد فضایی تازه میشویم. بعد از این سفر، تجربهی لذتبخشتر و حتی عمیقتری خواهیم داشت از همان خانه و همان شهر. ما سفر میکنیم که بازگردیم. اگر مدتی طولانی در تنهایی خودمان به سر میبریم، آیا شناخت کاملی از خودمان داریم؟ اگر مدتیست به تنهایی خودمان باز نگشتیم، چقدر دقیق خودمان را میشناسیم؟ این رفت و آمدهای همیشگی از جمع به تنهایی و از تنهایی به جمع، بسیار مهم و معنادار است. من گاهی آدمی هستم که به تصویر خودم در آینه نگاه میکنم، و گاهی تصویری هستم در آینه که خودم را میبینیم. گاهی رفتن به سوی آینه، و گاهی رفتن از این سوی آینه به آن سوی آینه. این واقعیت غیر قابل انکاری است. ما وقتی در افکارمان غرق میشویم، قسمتی از واقعیت را از دست میدهیم و اگر مدتیست که در افکارمان غرق نشدیم نیز قسمتی از واقعیت را از دست دادهایم. ترس، اضطراب، تنهایی، دوری، تردیدهای عشق، بازگشت و خود مرگ. همه این آموزههای واقعی و ناامیدکننده و خیلی بیشتر از اینها، مشخصههای ناگزیر وجودی انسانی هستند. جهان پیچیده است و پر از خاکستریها. اما باید زنده بود و واقعیت را پیدا کرد. دیریاب است اما ناممکن نیست.