هنگامی که خاموشی اتیستیک اتفاق میافتد، او در حال پاسخ به یک محرک است؛ به طور غیرارادی و به صورت درونی "خاموش" میماند تا امنیت خود را حفظ کند. اگر بههمریختگی یک پاسخ جنگ یا گریز باشد، خاموشی یک توقف است.

چه چیزهایی باعث خاموشی میشود؟
▪️استرس
▪️مشکلات حسی
▪️درخواستهای غیرمنتظره
▪️اختلال در عادتهای جاری یا وضعیت طبیعی
▪️مواجهه و برخوردها
▪️احساسات غافلگیرکننده و دستپاچگی
▪️هر چیز دیگری که میتواند از علل بههمریختگی باشد، اما درعوض پاسخ خاموشی فراخوانده شود.

این خاموشی چطور به نظر میرسد و چه حسی دارد؟
?رها کردن/کنارهگیری کردن
?فاصله انداختن
?قایم شدن و نَهُفتگی
?کمحرفی یا سکوت
?کمتحرکی یا سکون
?ناتوانی در پاسخگویی
?فرسودگی جسمی و ذهنی
?ناتوانی در فهم دیگران
?ناتوانی در ارتباط با دیگران
?فراموش کردن نحوهی انجام وظایف ساده
?افتراق و جدایی

چیزهایی که در طول این خاموشی کمک کننده هستند:
- ترک محیط آزار دهنده
- رفتارهای خود تسکین دهنده
- رفتن به مکانی ساکت
- چرت زدن
- صبوری کردن اطرافیان
- استفاده از هدفون برای حذف صدا، پوشاندن گوش
- کنار گذاشتن انتظارات فعلی
- تنها بودن/بودن با همراهی امن
- ساده نگه داشتن ارتباط (صدای آرام، استفاده از کلمات آشنا و آسان، پرهیز از درخواست، کلام رک و مستقیم، سوالاتی با جواب بله/خیر)
یادداشت های اضافی در مورد "خاموش شدن":
◽️ممکن است از چند دقیقه تا چند ساعت به همان حال باقی بمانند.
◽️میتوانند در نتیجه افزایش استرس به مرور به وجود بیایند یا به طور ناگهانی ایجاد شوند.
◽️"به هم ریختگی" و "خاموش شدن" پاسخهایی به محرک های مشابهاند، اما در چگونگی و میزان تاثیر و بروز در افراد اتیستیک تفاوت دارند.
◽️آنها به راحتی قابل تشخیص یا آشکار نیستند، گاهی حتی برای خود فرد اتیستیک.
◽️نباید با فرسودگی، که در نتیجهی سرپوش گذاشتن و اجبار به ادامه دادن در دنیای عصبی است، اشتباه گرفته شود.

زمانی که خاموشی نوعی از نقاب گذاشتن به حساب میآید:
گاهی افراد اتیستیک از خاموشی بهعنوان نقابی برای رپوش گذاشتن استفاده میکنند.
به خاطر داشته باشید نقاب گذاشتن زمانی اتفاق میافتد که فرد اتیستیک کسی که واقعا هست را پنهان میکند (چه بهطور ارادی و چه غیرارادی).
زمانی که فرد اتیستیک از خاموشی بهعنوان نقاب و برای سرپوش گذاشتن استفاده میکند، معمولا برای پوشاندن چند چیز است: مثل بههمریختگی، ترس یا حتی چیزهایی مثبت مثل شگفتزدگی.
یک فرد اتیستیک ممکن است از "خاموشی" بهعنوان راهی برای نقاب زدن و پوشاندن استفاده کند، چون عقبنشینی و کنارکشیدن نسبت به سایر نقابها سادهتر و امنتر است. انواع دیگر نقابها به انرژی بیشتری نیاز دارد، و برای بیشتر افراد اتیستیک، این چیزی نیست که زمانی که نیاز به نقابها دارند بهراحتی در دسترس باشد. پس، آنها "خاموش" میشوند. و اینطور از شر خصیصههای اتیستیکی که نمیخواهند دیگران مشاهده کنند (خواه به هم ریختگی باشد، یا خوشحالی مفرط) خلاص میشوند.
اجتناب از هر کدام از نقابها کاری دشوار است. بسیاری از افراد اتیستیک از کودکی یاد میگیرند که نقاب داشته باشند، و این نقابها تبدیل به پاسخی طبیعی در زندگی روزمرهی آنها میشود. آنها زمانی که در کنار سایر افراد هستند نقاب میزنند، و زمانی که کنار دیگر افراد اتیستیک هستند. و بیشتر اوقات، ممکن است حتی متوجه این موضوع نباشند.
برای اجتناب از "خاموشی" به عنوان راهی برای نقاب گذاشتن، آنها ابتدا نیاز دارند که بدانند این رفتار از چه زمانی آغاز میشود. سپس، از خودشان بپرسند که: "دارم سعی میکنم چه چیزی را مخفی کنم؟" زمانی که جواب را پیدا کنند، میتوانند راه هایی پیدا کنند که خصیصههای اتیستیک جای "خاموش کردن" به شکلی امن اجازهی بروز داشته باشند.
