بیشتر ما از تأثیر آسیبهایی در کنار خانواده و خویشاوندان تجربه کردهایم بر روابطمان اطلاعی نداریم. این باعث میشود که در دوران ازدواج درست مثل دوران کودکی رفتار کنیم و تصور کنیم که همهی اینها بازی است؛ خیانت به خود و نیازهایمان، انکار بخش های زیادی از شخصیتمان و کسی که بودهایم.

اینها باعث میشود که انتظارات غیرواقعی داشته باشیم. اینکه فکر کنیم وظیفه شریک زندگیام این است که نیازهای من را برآورده کند، احساساتم را درک کند و به من احساس خاصی بدهد. این فشاری است که ما بر شریک زندگیمان وارد می کنیم و معمولا منجر به اختلافات زیادی در روابط می شود.

این روایتهای مبتنی بر ضربه است که در کتابها، موسیقی و فیلمهای ما نقش بسته است و ما را وادار میکند که باور کنیم یک بزرگسال دیگر میتواند ما را "کامل" کند؛ اینکه روابط، افسانههایی عاشقانه هستند.
حقیقت این است که روابط آیینهاند. کسانی که ما به عنوان شریک زندگی انتخاب میکنیم، با الگوها و روابط ما با خویشاوندانمان در گذشته ارتباط نزدیکی دارند. اعتقادات ما در مورد اینکه "رابطه" باید چگونه باشد، اولین تجربهها، و قید و شرطهای ما را در مورد روابط نشان میدهد.
روابط به ما فرصتی امن برای تکامل متقابل و خودکاوی می دهد، و اصلا فضایی برای بازسازی و بازنمایی الگوی ضربات روحی ما نیست. هنگامی که فرآیند بهبود رابطه را آغاز می کنیم، شروع به درک آسیب خود می کنیم. رابطه سفری است که در آن ما نیازهای خود را برآورده می کنیم، مرزها را مشخص میکنیم و آسیب پذیری خود را بیان می کنیم.

درک آسیب شریک زندگی، زبان عشق است؛ به ما این امکان را میدهد که بفهمیم شریک زندگی ما گذشته خود را به زمان حال آورده اند و ما نیز همینطور. این آگاهی به ما امکان میدهد روابط مستقل و بالغی داشته باشیم تا بتوانیم خودمان را با شخص دیگری با کنجکاوی، عشق اصیل و آزادی ملاقات کنیم.