بعضی باورهای غلط درمورد بههمریختگیهای اتیستیک:
کجخلقی و اوقاتتلخی
خودخواهی
نقش بازی کردن
توجهطلبی
فقط برای افراد اتیستیک رخ میدهد.
از روی عمد
همیشه با گریه و فریاد همراه است.
با تنبیه کردن حل میشود.

◽️محرکها بسیار زیاد یا بسیار کم باشند.
◽️دچار بیشحسی یا کمحسی شده باشند.
◽️در وضعیت طبیعی و عادات جاری وقفهای ایجاد شود.
◽️عوامل استرسزا وجود داشت باشد.
◽️با درخواستهای ناگهانی و غیرمنتظرهی اطرافیان در شرایط خاصی قرار بگیرند.
◽️نوعی مواجهه و برخورد ناگهانی وجود داشته باشد.
نکته: عامل و محرک همیشه آشکار و قابل شناسایی نیست.



◽️عصبانی شدن
◽️بالا بردن صدا
◽️انجام رفتارهای آزاردهنده و از سر دلخوری
◽️گفتن جملاتی مثل «بس کن» و «تمومش کن»
◽️قرار دادن فرد اتیستیک در حالتی توهینآمیز
◽️مجبور کردن فرد اتیستیک به باقیماندن در مواجهه با عوامل تحریک کننده
◽️نادیده گرفتن
◽️باج دادن
◽️دریغکردن و در اختیار نگذاشتن وسایلی که به فرد اتیستیک آرامش میدهند.


بههمریختگی اتیستیک نشانهای از ناراحتی جدی است. بههمریختگی به این خاطر اتفاق میافتد که ذهن افراد اتیستیک به شکلی متفاوت از دیگران عمل میکند و محیط خود و اطرافشان را به شکلی متفاوت پردازش میکنند. وقتی محرکی موجب بههمریختگی میشود، آنها در حال بروز واکنشهای احساسی و بیخودی نیستند. ذهن آنها محرک را بهعنوان بدترین اتفاقی که میتوانستند در آن لحظه تجربه کنند، تفسیر و ادراک میکند. آنها در حال نمایش اجرا کردن و ادا در آوردن نیستند. آنها به شکلی که مغزشان محرکها را دریافت میکند توجه میکنند، دقیقا شبیه زمانیکه غز شما عاملی تهدیدکننده را شناسایی و دریافت میکند و به شما فرمان میدهد که فرار کنید. بههمریختگی صرفا یک رفتار نیست، احساس است. رفتارهایی در اثر از دست دادن کنترل بروز پیدا میکنند که سبب آن نوعی از احساسات بوده است.
بههمریختگی بخشی از اتیستک بودن است. این کاملا طبیعی است و اصلا اشکالی ندارد اگر که فردی اتیستیک دچار بههمریختگی شود. اشتباهی از سمت فرد اتیستیک رخ نداده اگر که دچار بههمریختگی شده است. در حقیقت، فرد اتیستیک قدرت و تحمل زیادی به خرج میدهد تا از هر بههمریختگی گذر کند. و از این بابت باید به خودش افتخار کند. بههمریختگیها ترسناک هستند و طوری بهنظر میرسد که انگار قرار نیست پایانی داشته باشد. اما دارد، هر بههمریختگی پایانی دارد و او دوباره میتواند با آرامش نفس راحتی بکشد.