
تنهاییهای عمیق را نمیشود دید. مثلا دوستی دارید که چند هفته است او را ندیدهاید و این اتفاق آنقدر بااهمیت به نظر نمیرسیده که بخواهید موضوع را پیگیری کنید. بعد از این چند هفته، از کسی میشنوید به خاطر اتفاقی که برایش افتاده، دوست ندارد کسی را ببیند و حالا چقدر تنهاست. فعلا نمیخواهم در مورد دلیلش صحبتی کنم، اما انگار آدمها گاهی اوقات که بیشتر به کمک و همراهی دیگران نیاز دارند، بیشتر از دیگران فاصله میگیرند. تنهایی هم انواع مختلفی دارد و نمیشود خطکش دست گرفت و اسم آدمی که فاصلهاش از دیگران بیشتر از اعداد و ارقامی بود، در دستهی آدمهای تنها نوشت. شاید دوستی باشد که همین حالا هم اطراف شماست، اما بعدها خواهید فهمید که ترجیح داده به تنهایی با چیزی روبرو بشود، و مجبور بوده که چه هزینههایی پرداخت کند. همراه داشتن از هزینههای زندگی میکاهد. البته که منظورم پول نیست. ما هر چه دوستان بیشتری از دست بدهیم، مجبوریم برای زندگی کردن و زنده ماندن هزینههای بیشتری پرداخت کنیم. خیلی چیزهای هست که از چشم میافتد. خیلی چیزها هست که به چشم نمیآید. خاصیت چشم است که لحظات روشن زندگی دیگران را بهتر ببیند و از لحظات تاریک چیزی جز تصاویر محو و حتی ناپدید به شما نرسد. برای مشاهدهی تنهایی فقط به چشمهایتان اکتفا نکنید، به چیزهایی بیش از این نیاز خواهید داشت.