
ساعت 6 غروب است. آذر که می رسد روزها کوتاه تر می شوند. ساعت 5 به بعد اندک نور بی جان آفتاب به دیوار سیمانی دوده گرفته همسایه برخورد می کند و کج و رنگ پریده از میان پرده زبرای کثیفی که سالها است شسته نشده برروی میز کارم می افتد. برعکس من که هنوز به رفتن فکر هم نمی کنم خورشید برای رفتن به خانه عجله داشت.
چند ماهی است شبها کابوس می بینم برای همین هر روز در گرگ و میش عصر فکرهای عجیبی به سرم می زند. امروز لامپهای سقفی، قبل از ساعت دیواری با کد مرس خبر از رسیدن ساعت 6 دادند. برای همین دلشوره ای کشنده مثل یک تکه سنگ راه گلویم را بسته است. بعد از ناهار بازهم به لاله پیام دادم که دیر می رسم. لاله هم فقط گفت مراقب خودت باش. یک سیب توی کوله ات گذاشتم بخور
شاید لاله مسخره ام می کند. پارسال که آن طرف شهر کار می کردم برای نیم ساعت دیر رسیدن به خانه قشقرق راه می انداخت. اما چند ماهی است که فقط می گفت هر وقت آمدی شام آماده است. یا اگر خیلی طول می کشه می رم خونه مادرم و بیشتر وقتها می رفت. خانه ای که فقط یک کوچه با ما فاصله دارد.
یک سال پیش که به نیت مهاجرت به دنبال یک نرم افزار پیشرفته رفتم از شرکت قبلی که به خانه نزدیک تر بود جدا شدم و به این شرکت آمدم تا با ERP کار کنم.
مدیرمالی در مصاحبه گفت سرپرست حسابداری یک ماهی می شود که رفته است. اما وقتی یک فرصت آزمایشی یک ماهه به من داد در مورد نفر قبلی کنجکاوی نکردم.
در اتاق جدید من بودم و فرهمند و میز خالی نفر قبلی که کوهی از فاکتورهای فروش و یک زونکن مشکی رنگ و رو رفته بر روی آن بود. اما روز سوم که آمدم فرهمند نبود. یعنی صبح سرایدار شرکت گفت که خانم فرهمند بعد از رفتن شما وسایلش را برداشت و رفت. من هم که عاشق نور و پنجره هستم به میز خالی کنار پنجره اسباب کشی کردم. حالا خودم تنها بودم و فاکتورهای فروشی که باید یک نفره همه آنها را بایگانی میکردم.
دقیق یادم هست که درست دو ماه و نه روز بعد از رفتن فرهمند راس ساعت 6 عصر که از دفتر نادرمنش بر گشتم دیدم که زونکن سیاه و خاک گرفته گزارشات ماهیانه که چند روزی بود روی میز فرهمند قرار داشت افتاد و بعد از چند لحظه صدای خنده هولناکی فضا را پر کرد. نفسم گرفت. اولین بار بود که صدای خنده ای را می شنیدم که نه زنانه بود و نه صدایی مردانه داشت. خندهاش ترکیبی بود از صدای به هم خوردن دندانهای مصنوعی یک پیرزن عجوزه با شیهههای یک اسب در حال یورتمه.
برای برداشتن زونکن که خم شدم لبههای نازک آهنی آن به هم خوردند. دوباره صدای خنده چندش آوری سرم را پرکرد.
تا دفتر نادرمنش دویدم. و بدون این که دربزنم وارد شدم. نادرمنش به سمت پنجره، روی صندلی قهوه ای رنگش ولو شده و یک کابل بلند شبکه مانند یک مامبای سیاه به دورگردنش حلقه زده بود. سر سوکت داخل گوش او فرو رفته و کابل با صدایی که انگار از ته چاه میآمد زمزمه میکرد: " مجید میدونم که داری از ERP ناامید می شی .. اما فقط چند روز دیگه تحمل کن. فروشنده نرمافزار نامه زده که در آپدیت جدید همه چیز درست می شه، خودم تو ایمیلهای مدیرعامل دیدم.”
یاد استعفای یکباره فرهمند و رفتن حمیدی افتادم. شاید آنها هم مثل من دیده بودند که چطور عصرها کابل شبکه با مدیرمالی پچ پچ می کند. نادرمنش و کابل هر دو به سمت من برگشتند. احساس خفگی میکردم انگار فنهای کامپیوتر زیر میز اکسیژن اتاق را به سمت خودش می کشید تا شاهد جدید را از سرراه بردارد. نادر منش لبخند زد بعد در حالیکه کابل را نوازش می کرد گفت:
- چی شده زونکن سیاه به تو هم خندید؟ فرهمند و حمیدی هم همین حرفهای مسخره رو می زدن، تو جدی نگیر. اونها لیاقت کار کردن با یک نرم افزار پیشرفته رو نداشتن. بعد با دست به در اشاره کرد.
- برگرد به اتاقت و اصلاً به زونکن دست نزن. سرایدار قلقش رو بلده خودش می گذاردش سرجاش
دیدگاه یاس آبی:
ممکن است داستان سوررئال به نظر برسد، اما بعضی از ما در گوشهای از ذهنمان یک “نادرمنش” داریم که به خاطر کلافگی ناشی از یک نرم افزار ناقص یا پر از خطا با کابلهای شبکه حرف میزند، یا یک “فرهمند” که طاقت نیاورد و رفت. شاید هم در شرکتی کار می کنید که همه، از مدیر گرفته تا کارمند، منتظر یک معجزه یا یک “آپدیت” باشند که هرگز نمیرسد؟ اگر مایلید تجربیات خود را با ما به اشتراک بگذارید.