
اگر بخواهم از چشمانش بگویم میگویم کسوفی وصف ناپذیر، از لبخندش بگویم میگویم نباتی شیرین .حقیقتش نمیدانم کیست نمیدانم چیست؛ولی این را خوب میدانم که میتوانم ساعت ها بنشینم و نگاهش کنم بدون آنکه ذره ای خسته شوم،آری عشق آدم را کور میکند، کر میکند من هم کور شدم و هم کر،چه کنم!وقتی جز چشمانش نمی توانم چشمان دیگری را تحمل کنم آه.....چشمانش،امان از آن چشمانی که مرا گرفتار خود کرد.در چشمانش میتوانم قسمتی از دریا را مشاهده کنم آری من آن دریا را فتح کردم و الان در حال غرق شدنم ،عشق تاوان دارد.....مگر نه؟