
بیایید با هم صادق باشیم اگر همین الان از شما بپرسم آخرین بار کی با تمرکز کامل به یک متن طولانی نگاه کردهاید، احتمالاً با یک سکوت سنگین و نگاهی به گوشیتان جواب میدهید، ما در عصر عجیبی زندگی میکنیم، عصری که در آن انگشت شست ما فعالترین عضو بدنمان است و تخصص اصلیمان اسکرول کردن، بیپایان در دنیایی است که هر لحظه از دست میرود.
در یک گوشه موجود گوشیبهدست را داریم. کسی که گردنش همیشه با زاویه ۴۵ درجه به سمت پایین خم شده احترام به گوشی! و چشمانش با نور آبی بیرحم صفحه، همیشه در حال جنگ با واقعیت است. این رفیق دیجیتال، در ظاهر همه چیز را به ما میدهد. از اخبار لحظهای تا ویدئوهای خندهدار، اما در واقعیت دارد تمرکز ما را میبلعد. او در میان هزاران لایک و کامنت، در واقع در تنهایی مطلق غرق شده است. گوشی مثل یک ویترین رنگارنگ است که شما را جذب میکند، اما وقتی از آن بیرون میآیید احساس میکنید زمان زیادی را در یک ایستگاه پرسروصدای فرودگاهی بدون هدف سپری کردهاید.
در گوشهی دیگر کتابخور آرام نشسته است. کسی که شاید کمی از سرعت دنیای ما عقب مانده باشد، اما برخلاف ما غایب نیست. او وقتی کتاب میخواند از دنیای شلوغ بیرون میرود تا به دنیای عمیقتر خودش برگردد. کتاب برخلاف گوشی از او لایک نمیخواهد بلکه از او زمان میخواهد. کتاب خواندن مثل این است که در یک جادهی پر از ترافیک و بوق ناگهان وارد یک باغ خنک و بیصدا شوید. او با هر صفحه کلماتش را میشمارد، حافظهاش را ورزش میدهد و برخلاف ما که با هر صدای اعلان گوشی بیقرار میشویم، او با هر پایان فصل آرامش را تجربه میکند.
حقیقت این است. گوشی برای اطلاعرسانی است، اما کتاب برای زندگی کردن. اگر میخواهید از یک موجودِ اسکرولکننده به یک انسان متفکر تبدیل شوید شاید لازم نباشد گوشی را دور بیندازید. فقط کافی است گاهی آن را خاموش کنید، کتابی را باز کنید و اجازه دهید بوی کاغذ جای بوی سوختن سلولهای مغزیتان را بگیرد.
جای بوی سوختن سلولهای مغزیتان را بگیرد.