
من خیعلی بدخطم، خیعلی خیعلی بدخط... بارها شده صراحتا بهم بگن چقد خطت بده. با این حال من مدرک عالی خوشنویسی نستعلیق و عالی کتابت دارم، و با پارتی بازی هم نگرفتم:) کلاس رفتم، تمرین کردم، امتحان دادم... استادم یه خانمی بود، پیشش خوشنویسی با قلم رو کار کردم، ولی هیچوقت با خودکار باهاش کار نکردم، خیعلی جذابیتی خوشنویسی با خودکار برام نداشت. و خب همیشه با خودکار تند و عجلهای و حداقلی مینویسم و نتیجهاش میشه خط مزخرف فعلیام...
خیعلی استاد ازم تعریف میکرد، صراحتا بهم گفت یه بار که ول نکنی خوشنویسی رو :'))))) ولی ول کردم، برای درس و دبیرستان و اینا. اما گویا تقدیر ما را رها نکرد. داداشم (داداش چهار ساله ام نه، اون یکی) کمیک بوک دوست داشت و میخواست یه کلاس طراحی بره که بتونه کمیک بنویسه، هفته پیش بردمش همون آموزشگاهی که میرفتم خوشنویسی. با خودم نگفتم که ممکنه دوباره با استاد مواجه بشم... و مواجه شدم... وارد آموزشگاه شدم و استاد رو دیدم و خییییعلی استرسی شدم. ماسک زده بودم و به روم نیاوردم و با داداشم رفتم یه گوشه سالن نشستم و نگاهش هم نکردم... و خب امیدوار بود منو بعد 5 سال نشناسه... نمیخواستم باهاش صحبت کنم، یکی این که حوصله نداشتم سرکوفت بشنوم که چرا ول کردی و چه و چه، و از اون مهمتر اینکه اسمشو یادم رفته بود :')))
مدیر آموزشگاه اومد، رفتم باهاش صحبت کردم و اولین کلمه رو که گفتم گفت شما خیعلی آشنایی، خودمو معرفی کردم و در حالی که به میز استاد اشاره میکرد، گفت خانم فلانی هم هستن، اسم استادمو فهمیدم و گفتم حالا که اینقد بلنده مکالمهمون و استاد هم حتما شنیده برم عرض ادب کنم، زشته. رفتم جای میز استاد و دو سه تا از شاگرداش کنارش نشسته بودن، سلام کردم، بلافاصله گفت "امیرعلیییییییییییییییییی!" خوبه اون اسمم رو یادش بود! خلاصه، از حال و احوالات پرسید و گفت کلاس چندمی؟ و گفتم سال دوم دانشگام و حسابی خندید. سرکوفت نزد هیچی، ولی تعریف کرد که خیعلی خطت خوب بود و ادامه بده و چند بار هم گفت که ادامه بده و گفتم باید فکر کنم... و خب ملاقاتمون زود تموم شد و داداشم رو گذاشتم و زدم بیرون!
واقعا موندم دوباره برم سراغ خوشنویسی یا نه. با خودم میگم حیفه، یه هنر بلد بودی و اون هم الان هیچ. از طرفی وحشتناک مشغولم و خیعلی فعالیت وقتگیریه کلاس رفتن و کلی قلم و تخته و وسیله و کاغذ و جوهر و اینا داره و قلم کند میشه و باید تراشیده بشه و مرکب کپک میزنه و دردسر و چه و چه. و خب این جماعت آموزگاران ورزش و هنر حس میکنن که باید حتما به صورت تخصصی هنرمند و ورزشکار بسازن از آدم، در حالی که معمولا من حداقل صرفا این دو رو بخاطر تفریح میخواستم نه کار تخصصی و پیگیرانه، و بخاطر همین روحیهی دوستان هم ورزش و هم هنر رو رها کردم:) یه چیز دیگهای هم که هست اینه که خوشنویسی یه هنر جهانی نیست، خارج از مرزهای ایران زیبایی و ارزشش رو درک نمیکنن، لذا شاید از اول سراغ نقاشیای موسیقیای چیزی میرفتم شاید بهتر بود. (شاید بگید آخه این چه دغدغهایه ولی باور کنید به مشکل خوردم تا حالا سر یونیورسال نبودنش:") ) و خب در پایان با خودم میگم خوشنویسی با قلم رو بهتر یاد بگیرم که چی بشه؟ آورده و نتیجهاش چیه؟ شاید خیعلی دارم به نتیجه و سود و زیان فکر میکنم، شاید همین خلق زیبایی و احساس و آرامشی که با خودش میآره ارزشمند باشه... فیلسوفهای خیعلی زیادی درباره این که هنر به چه دردی میخوره فکر کردن، که باید برم سراغشون.
خلاصه، ادامه بدم؟ هنر به چه دردی میخوره؟