تصور ذهنیام بیابانی خشک و تعداد محدودی ساکنین قدیمی با فرزندان قد و نیم قد که از تعداد انگشتهایم بیشتر نخواهد شد. به این فکر میکنم حتماً اعتیاد در آنجا شدید است. نان و خرمایی قوت قالبشان است و از زندگی به یارانه هرماه دلخوش میشوند و لذت میبرند؛ و اطلاعاتم به عکسهایی برمیگردد که اوج فقر را در کپرها نشان میدهند.
از گروه فرهنگیان که درد معلم بودن گریبانشان را گرفته است و فریادشان بهجایی نمیرسد هم مختصر میدانم. معلمهای سوخته در حاشیههایی فراموششدهتر از سیستان خود را به در و دیوار میزنند تا دردی را مرهم کنند.
قرار بود بروم قلعه گنج تا ببینم چهکار میتوانم برای کار فرهنگی این مناطق انجام داد. با تمام وجود دلم میخواست بروم. فکر میکردم بدتر از قلعه ساختمان مشهد که نیست. شاید هم بدتر باشد نمیدانم. صادقانه بگویم هیجان دیدن داشتم.
به پنج یا شش دلیل که یکی از آنها شاید نیت مشکلدار من بود به سفر کرمان نرفتم. یک تنها باید 12 ساعت را با اتوبوس از بوشهر به سمت بندرعباس سفر میکردم. دو به مناطق محروم میرفتم که بهداشت در پایینترین سطح ممکن است آنهم باوجود بیماری همهگیر کرونا سه از من چهکاری برمیآید؟ چهار چه طرح خاصی باید متفاوتتر از بقیه مکانها بدهم که تکرار مکررات نباشد پنج آیا واقعاً سفر من برای آنها مفید خواهد بود آنچه مأمور آن هستم چقدر در آن متبحر هستم؟
ناامید شدم. غر زدم. گریه کردم. خوابیدم و بیدار شدم و به خانه برگشتم اما یکلحظه ذهنم آرام نشد. آیا هدف ذهنی من از حضور با آنچه آنها از دعوت من در ذهن داشتند در چه نقطهای به هم تلاقی پیدا میکرد؟ از من چه میخواستند و من چه میخواهم؟ اصلاً چهکاری میشود انجام داد؟ لعنت به راحتطلبیهایی که فقط شعار جهادی بودن میدهیم و عکس آقا را صفحه دستک تاپ میکنیم. چه ضرورتی دارد که من بهعنوان یک خانم بروم و اینهمه هزینه بشود؟ اصلاً طرحش را بنویسند و یک شناسایی از منطقه بدهند بر اساس آن سعی میکنم چیزی بنویسم.
عطیه فیروزمند فحش بالای فحش نوشته است دانشجویان دکتری فلسفه تعلیم و تربیت چه غلطی میکنند؟ دقیقاً دارم چی کار میکنم؟ فاز روشنفکری فلسفه را چه کسی توی پاچه ما کرده است؟ اصلاً چگونه میتوان یک رساله کاربردی برای مناطق محروم میتوان نوشت؟ چه کسی در کلاسهای درس، فلسفه را از حفظیات به سطح درک و کاربرد رسانده است و توانسته از ایسم های بلغور شده عبور کند؟
اگر مرا تبعید کنند چه دارم که با آن بسازم یا حتی خراب کنم؟ ما مدینه فاضله دیگران را هم درست حفظ نکردیم تا اجرا کنیم چه برسد به اینکه در ذهن خود به آجرهای تعلیم و تربیت فکر کنیم.
ذهنم اصلاً آرام نمیگیرد. من اگر در واقعیت آنچه را که باید لمس نکنم در ذهن نمیتوانم آنچه را که باید بسازم.
از فاصله چند پایی از زمین به خودم نگاه میکنم که ذرهای بیش نیستم که در برابر کوه و رود و درخت بهحساب نمیآیم. همین مورچه دانهکش اداری با چند دلیل حاضر به حضور در منطقه نشد و برای سرکوب عذاب وجدان خود پیشنهاد میدهد پروپوزالی کامل از منطقه را بفرستند تا بر اساس توهم خودم برنامهای بچیند باشد که مقبول درگاه واقع شود.
من الله توفیق
الهام صباحی