به نام خدا. هر لحظه از دنیای افکار آدم زمینی ها پر از احساسات خوشایند و ناخوشایند است. پر از صداهایی که به میل خودمان نمیشنویم. چه بسا صداهایی که دل بستن به آنها ما را زمین زند و یا به کوه نشاند.
چه باید کرد؟ چگونه باید با این مسئله برخورد کرد؟ چگونه کنترل افکارمان را به دست بگیریم؟ پاسخ اینجاست، همین نزدیکی ها. تو خود جواب را میدانی فقط بایستی دست به کار شوی!
نوشتن همان درمان درد هاست. تحمیل سکوت بر صداهای ذهن همیشه خوب نیست؛ در حالی که نوشتن میتواند راهگشا باشد.
اکنون خوش حالم که قرار است بر سد های ذهنی ام غلبه کنم، با کمال گرایی افراطی مبارزه کنم، صبور باشم، به خودم اجازه رشد بدم و در این مسیر جدید استمرار داشته باشم.
همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
۲۲ فروردین ۱۴۰۴