«میان عقل دل»
✍ #سیدهالهامموسوی
دل مینویسد و عقل پاک میکند.
در مسیری قرار گرفتهام میان فرزند و مادر؛ فرزند، دل است و عقل، مادر.
فرزند بیقراری میکند و مادر که عقل است،
نهی میکند.
اما عقل مگر درد دل را نمیبیند؟ بیخوابی، بیقراری، بغض و اشکش را نمیبیند؟
همیشه همینطور است...
دل مهربان، گرفتار سنگدلی میشود و این رئوفی، نادیده گرفته میشود.
بیچاره دل رئوف...
میشکند، میشکند و باز هم زیر پا لگدمال میشود.
حق دارد عقل مادری کند، سخت بگیرد و نهی کند؛ مگر مادر جز خیر فرزندش را میخواهد؟
اما دل، نگرانی مادر را نمیبیند.
باز دلتنگ میشود، باز بیقرار میشود و دوباره مینویسد...
و عقل، آرام و بیرحم، دستش را میگیرد و میگوید: «بس است...»
دل اما هنوز کودک است؛ هنوز امید دارد، هنوز منتظر است، هنوز خیال میکند شاید این بار مادر اجازه دهد حرفش را بزند.
و من ماندهام میان این دو؛ میان مادری که از شکستن فرزندش میترسد و فرزندی که از بس شکسته، دیگر از شکستن نمیترسد...
دل مینویسد، عقل پاک میکند؛
و دلتنگی، همین کشمکش بیپایان میان دل و عقل است؛
دلی که میخواهد بگوید
و عقلی که میترسد دوباره بشکند...