این عکسی که الان نگاه می کنی، یک درخت گردویی که حدود 100 سال قدمت داره که زمانی اینقدر بزرگ بود که هر چقدر سرت بالا می آوردی آخرین شاخه اش نمی دیدی و اینقدر وسیع بود که می شد سه تا ماشین زیر سایه اش نگه داری .
این درخت را پدر بزرگ من به نام علی داخل حیاط پدریش که از پدرش به ارث رسیده بود می کاره
این درخت سال ها یک نوع گردوی خاصی که کوچیک اما پر از چربی بسیار و خوش مزه بود ثمر می داد.
پدر بزرگ من به این درخت خیلی می رسید از آب دادن تا کود دادن تا هرس کردن و....
و این درخت هم نتیجه زحمات خودش با زیاد ثمر دادن و ثمر خوب دادن نشون می داد
تا این جای ماجرا همه جیز طبیعی هستش اما بد ماجرا اینجاست که پدر بزرگم سه سال پیش بخاطر سرطان ریه که دچارش شد فوت می کنه و این درخت می مونه و پنج پسری که از علی آقا که قدیمی ها علی م آقا که مخفف علی پسر محمد آقای کد خدا صداش می کردند می مونه و پسر ها هم بخاطر مشغله های زندگی به این درخت دیگه نمی رسند و این درخت گردو امروز به این حال و احوال می رسه.
چند روز پیش رفتم و به مادر بزرگم سر زدم و گفتم ننه جون چرا این درخت اینجوری شده و اونم یک جمله خلاصه، مفید و کوتاه گفت : از بی کسی ...................................
راست گفت از بی کسی این درخت به این حال رسیده و دیگه گردوی درست و حسابی نمی ده .
از بی کسی .....................................
نمی دونم اما شاید حال این روزهای جامعه و کشور ماهم اینجوریه بخاطر بی کسی .
