
یک کامنت یک مصاحبه!
به بهانه کامنت بالا مصاحبهای داشتیم با منصوره نظری ورزشکار و مربی موفق دوومیدانی دارای معلولیت تا بدانیم موضوع از چه قرار بوده؟!
مصاحبه کمپین معلولان با خانم منصوره نظری ورزشکار در رشته دوومیدانی
منصوره نظری 25 ساله دارای معلولیت خفیف سی پی،با تحصیلات دیپلم و از استان اصفهان است
حدود ده سال است که دررشته دوومیدانی بطور حرفه ای فعالیت می کنم.مربی آموزشی ام مرا برای کسب مدرک مربیگری در رشته دوومیدانی تشویق کرد و من در این دوره شرکت کردم. این رشته شامل دو،پرتاب نیزه،پرش،و رشتههای ترکیبی است.در اواخر دوره آموزشی متاسفانه در ناحیه پا دچار آسیبدیدگی تاندون شدم و مربیام از مسئول آموزش درخواست کرد که با توجه به معلولیت و آسیب تاندون فعالیتم را محدود کند.مسئول آموزش به من گفت:شما معلولیت دارید؟ گفتم بله سی پی خفیف دارم.ایشان گفتند: اگر میدانستم شما معلولیت دارید،اجازه گذراندن دوره آموزش مربیگری نمیدادم.(البته مدیر برنامه آموزشی از معلولیت من مطلع بودند) بعد از شنیدن حرف ایشان خصوصا در حضور دیگران،خیلی تعجب کردم و ناراحت شدم و بغض کردم...
در نهایت هنگام اعلام نتایج جز قبولیها بودم و کارت مربیگریام را دریافت کردم و با این کارت میتوانستم مربی افراد غیر معلول باشم.خوشبختانه در این فعالیت بقیه افراد خیلی مرا حمایت کردند و " کارم را ارزیابی میکردند نه معلولیتم را."
رفتار مسئول آموزشی،خاطره رفتار معلم کلاس پنجم را برای من تداعی کرد زمانیکه کلاس پنجم بودم معلم مرا چلاق خطاب کرد..و این تاثیر بدی در روحیه من داشت.
به نظر من معلمان نقش بسزایی در فرهنگسازی رفتار با معلولان،در بین شاگردان دارند و لازم است مدیران و مسئولان آموزشی به این موارد توجه نشان داده و به معلمان تذکر بدهند.
باید بگویم حمایت مالی خیر،البته در رشتههای بسکتبال و والیبال چون جذب اسپانسر بیشتر است، برای همین حمایت میشوند اما متاسفانه در رشتههای مثل دوومیدانی،حامیان مالی نداریم و حمایتها جنبه معرفی و تشویق دارد بهطور مثال معرفی به عنوان ورزشکار نمونه در سطح استانی
در مارچین اصفهان یک زمین خاکی و یک زمین چمن است.اما بیشتر مواقع زمین چمن را به مدرسه فوتبال اجاره میدهند و ما ناچاریم از زمین خاکی استفاده کنیم یک زمین هم آقایی به نام مختاری در فدراسیون اصفهان ساختهاند که مسیرش برای رفت و آمد بچهها خیلی دور است.
خیر،متاسفانه زحمت رفت و آمد به دوش خانوادهها است و این باعث تاخیر در تمرینات میشود ضمن اینکه همه خانوادهها وسیله نقلیه ندارند و هزینه رفت و آمد هم گران است.وبرای همین متاسفانه بچهها قید ورزش را میزنند.
از مهمترین تاثیرات اجتماعی ورزش تعامل با افراد غیر معلول است.تعامل بین دوستان همکار و مسئولان ورزشی و این باعث میشود که آنها نیازهای معلولان را بشناسند.همچنین باعث تقویت روحیه همکاری و حمایت میشود.
حمایت بهزیستی بسیار کم است وهزینههای ایاب و ذهاب بسیار اندک (مستمری) و در کنار آن عدم پرداخت هزینه لباس و کفش ورزشی.باید بگویم که در طی ده سال فعالیت ورزشیام فقط دو بار توانستهام از بهزیستی کفش ورزشی بگیرم آن هم با رفت و آمد پی درپی و درخواست مکرر.
راستش چون خیلی دوندگی دارد و مدام میگویند بودجه نداریم از درخواست کمک صرفنظر میکنم.
خیر به هیج وجه.ما در خمینی شهر زندگی میکنیم و رئیس هیات ورزشی خمینی شهر فردی هستند به نام حاج آقای فخاری و ایشان ورزشکاران معلول را حمایت میکردند و حتی ایشان شخصا یکبار هزینه شرکت در مسابقات برون مرزی یکی از بچههای معلول را پرداخت کردند.
بچهها را جدی بگیرند و نگویند شما نمیتوانید و حداقل یک هفته بهصورت آزمایشی کار آنها را ببیند و ارزیابی کنند نه اینکه بدون فرصت به بچهها عذر آنها را بخواهند.
اما مشکل بعدی و عذابآور برای من عدم مناسبسازی شهر اصفهان است.که لطفا فکری برای آن شود.همچنین مسئولان ورزشی میتوانند برای بچهها اسپانسر(حامی) پیدا کنند و بدین صورت آنها را تشویق کنند تا زمینه رشد و پیشرفت بچهها مهیا شود.
خودشان را ضعیف نبینند و از کارهای کم شروع کنند.
کمپین :لطفا دوستان تلاشگر خود رامعرفی کنید تا کمپین با آنها مصاحبه کند و تجارب آنها را با دیگران درمیان بگذارد.
متن نوشتاری:محبوبه نجومیان
فایل صوتی این مصاحبه