در درمان ایمپلنت در حالت عادی (روش معمولی) همانگونه که در کشور متداول است پس از معاینه و عکسهای رادیوگرافی، جراح با شکاف لثهها و کنار زدن کامل آن اقدام به گذاشتن ایمپلنت و بخیه محل جراحی میکند و پس از چند ماه اقدام به قرار دادن آباتمنت (قطعه ی دوم روی سطح ایمپلنت) و قالبگیری آن مینماید. اما روش ایمپلنت دیجیتال بر اساس جدیدترین متدهای درمانی دنیا بوده که پروسه آن برای کادر درمانی بسیار پرهزینه است و خود به خود با درمانهای معمولی که جراح اقدام به گذاشتن ایمپلنت و بعد از 3 تا 4 ماه اقـدام به قالبگیری جهت قرار دادن روکش روی آن می نماید بسیار متفاوت است. در زیر با مراحل درمان ایمپلنت دیجیتال آشنا خواهید شد:
ابتدا پس از معاینات لازم :
1- به وسیله اسکنرهای پیشرفته دنیا، از بیمار اسکن داخل دهانی گرفته میشود که با این کار فرم سه بعدی فکین و ارتباط دو فک را خواهیم داشت.
2- عکس سه بعدی رادیوگرافی (CBCT) : جهت بررسی استخوان

الگوی موقعیت ایمپلنت در فک بیمار به وسیله راهنمای جراحی (Surgical Guide) در سیستم کامپیوتری طراحی شده و به وسیله دستگاههای پرینتر سه بعدی یا میلینگ ماشین های CAD/CAM تولید می شود. ادامه درمان مراجعه کننده در نرم افزار دیگری ادمه پیدا کرده و برای ناحیه مورد نظر آباتمنت اختصاصی (Customized Abutment) ساخته می شود که قطعه دومی که روی ایمپلنت قرار می گیرد بسیار مهم بوده و از جنبه های متفاوت با ارزش است. با توجه به شرایط استخوان فک و لثه بیمار تحت درمان میتوانیم روکش های دایمی یا موقت را ابتدا طراحی نموده، سپس بسازیم. لازم به ذکر است تمام این پروسه ها قبل از حضور بیمار برای قراردادن ایمپلنت صورت میگیرد. ما در زمان قرار دادن ایمپلنت نیازی به جراحی ناحیه و دیدن استخوان نداریم و به کمک راهنمای جراحی (سرجیکال گاید) ایمپلنت را فقط با پانچ در ناحیه مورد نظر قرار میدهیم.
ما میتوانیم در یک جلسه بدون شکاف لثه، ایمپلنتها و آباتمنتهای اختصاصی را برای هر دندان و یا حتی یک فک کامل قرار دهیم و هم زمان، روکش موقت یا دائم را نیز تحویل دهیم که این روش مطابق با پیشرفته ترین پروتکلهای درمانی ایمپلنت دنیا است. لازم به ذکر است در خوشبینانه ترین حالت، بهترین جراحان ایمپلنت دنیا با دیدن عکس رادیوگرافی سه بعدی (CBCT) تا 35% خطا خواهند داشت اما در روش ایمپلنت دیجیتال میزان خطا به کمتر از 1% می رسد.