

امروز در لیگ قهرمانان آسیا، پرسپولیس با اختلاف یک گل دوم شد. هیچکس نایب قهرمان شدن را تبریک نگفت و امروز آنها غمگینترینها هستند.
امشب هم با اختلاف یک دقیقه دومین شب بلند سال است و هیچکس دور هم جمع نمیشود و کسی تبریک نمیگوید و آهنگ آخ تو شب یلدای منی هم فقط برای فرداشب است!
در گویش روزمره که اعداد را دوتایی برای تقریب زدن استفاده میکنیم همه دو عددیها هستند: مثلا یکی دو دقیقه، دو سه تومان، سه چهار روز، ... ، هفت هشت نفر، هشت نه سال و اما کسی نمیگوید نه ده تا از چیزی! این نه (۹) بیچاره در این میان در سایه ده یکدفعه گم میشود!
آنهایی که فقط یکی مانده بود برسند و نرسیدند انگار شکستخورده ترین هستند و کسی این درجه از خوب بودنشان را به رسمیت نمیشناسد.
دومها از همه بیشتر احساس شکست میکنند. آنها امکانی از اول بودن را داشته اند که حالا ندارند و بر خلاف واقعیت که دوم بودن هم یک رتبه است، احساسی از بازندگی را دارند که مانند بیرتبههاست. حتی سوم شدن هم رنج کمتری دارد و تا حدودی امکانی از شادی را میدهد.
نیاز به دیدهشدن و توجه جلب کردن برای کسی که برای رتبه اول مبارزه میکند آنقدر حیاتی میشود که آن را در دوم بودن پیدا نمیکند. نیاز برآورده نشده منشا و محرک احساسی است که رنج آور است. ترکیبی از حسرت اول نشدن و تحقیر بازنده بودن و خشم کافی نبودن و غم شکست و واماندگی نرسیدن و شاید احساسهای دیگری که به ذهنم نرسید.
در کتاب شیب، ست گادین بر اول بودن در جایی که هستیم تاکید کرده و فاصله سود و درآمد برای کسب و کاری که در یک صنعت دوم است را بسیار زیاد میداند و توصیه میکند که اگر نمیتوانید اول باشید وارد آن رقابت نشوید یا اینقدر تمایز ایجاد کنید که زمین بازی شما عوض شود.
ادامه مطلب در لینک زیر مشاهده بفرمایین