-چون این باز بودن ماجرا خفه میکنه.
نمیدونم شاید کارمای ۱۴ سالگیمه
تو رسما گربه رو سمبل خودت کردی،گربه رو که میبینم باخودم فکر نمیکنم که چقد نازه میگم این چرا اینقد بد ترکیبه.
بعد گربه دقیقا تو میای تو ذهنمو یچیزی توی گلوم گیر میکنه و روی قلبم سنگینی
نه که بغض باشه ها، نه!
میخوام اون نفرتی که وجودمو میگیرو بالا بیارم‌اون حالت تهوعه که توم گیر میکنه
من حتی نمیخواستم تو اینو بدونی ولی به قول خودت آدم باید بعضی جا ها خودخواه باشه مگه نه؟
اینو میگم چون حس کردم بعد اینکه اینو برات بفرستم حس بهتری خواهم داشت و همینطورم بود و هست.
فکر میکنم به اون هفته ای که دیگه نتونستم نور رو توی تو ببینم نه که تو نور کنار تاریکیت نداشته باشی، اصلا. من دیگه نتونستم متوجه زبونت بشم،نتونستم بفهممت،درکت کنم،پس ما تموم شدیم.
