✨مردی که همیشه باید پاسخ میداد (نمونهای از خودشیفتگی جبرانی)
سن: ۳۵ سال
شغل: معلم فلسفه
مشکل اصلی: ناتوانی در شنیدن نظرات مخالف؛ تمایل افراطی به برنده شدن در بحث
شرح حال:
مردی وارد پروسه درمان شد با شکایت از اینکه دیگران "درکش نمیکنن" و مدام از "بیسوادی اطرافیان" شکایت داشت. در گروههای مدرسه و مجازی به هر بحثی وارد میشد و احساس میکرد باید همیشه حرف آخر رو بزنه.
در طول درمان، مشخص شد که در کودکی در خانوادهای زندگی کرده که پدرش مدام اون رو با دیگران مقایسه میکرد و هرگز تحسینش نمیکرد.
یادداشت درمانگر:
👈 این مرد، دانایی را چون لباس زرهی پوشیده؛ هر جملهای از اون فریادی هست: "من را ببینید، من کافی هستم!"
✨دختری که بدون پاسخ، احساس محو شدن داشت (خودآرمانی و اضطراب هستیشناختی)
سن: ۲۸ سال
شغل: دانشجوی دکتری زبان
مشکل اصلی: اضطراب عمیق در موقعیتهای جمعی؛ وسواس به ارائه دانستهها
شرح حال:
در جلسات گروهی اگه کسی چیزی میگفت و او نظری نمیداد، تا شب دچار اضطراب و احساس بیارزشی میشد. اون میگفت: "حس میکنم انگار اصلاً وجود ندارم مگر اینکه نظری بدم یا چیزی بگم که همه بگن "آهان!"..."
در فرایند درمان، کمکم روشن شد که مادرش زنی بسیار پر از حرف و دانا بود، و تنها زمانی دخترش رو تحسین میکرد که اون هم "به اندازهی خودش چیزی برای گفتن داشت."
یاداشت درمانگر:
👈 "دانستن برای او، تنها راه بقاست؛ گویی اگر چیزی نگوید، تبخیر میشود."
ادامه دارد...
دکتر موریس ستودگان
تهیه شده در +think