پیش نویس: این فقط یه نوشتهی دلیه که حتی ممکنه انتشار داده نشه. پس لطفا زیاد به این متن اهمیت ندین و اگه آدمی هستین که وقتش براش مهمه (بیکار نیست) برای خودتون و زندگیتون بهتره که نخونینش و وقتتون رو الکی تلف نکنید.
پیش نویس شماره دو: این پست فقط برای یاددآوری بعضی چیزا به خودمه که قراره هفته ای یه بار بخونمش تا روزی که کامل حفظ بشمش.
خب! دوست داری از کجا شروع کنم؟ از همون جایی که رفت..؟ خب راستش من دوباره به خودم اومدم.
به نظرم عشق، چیزی نیست که براش سن تعیین کنی و واقعا حالم بد میشه وقتی بچه هایی که سنشون کمه و به کسی علاقهمند هستند رو تحقیر میکنیم؛ حتی خود منم گهگاهی همینم! یا شاید بودم؛ قبل اینکه خودم به این بیماری مزخرف مبتلا بشم:)

خب مگه من چند سالمه؟ یه بچه ۱۳ ساله که عاشق شده؟ ها ها ها چه خندهدار! اما راستش یه بچه ی ۱۳ ساله یا ۹ ساله، فرقی نداره؛ کافیه یه فرد از کسی به معنای واقعی خوشش بیاد تا عشق رو مثل یه آدم بزرگ تو زندگیش تجربه کنه، با همون دغدغه ها؛ البته شاید ذره ای کمتر؛ شایدم به جای کلمه "کمتر" باید از "متفاوت تر" استفاده کرد.
میدونی، خب واقعا سخته این روزا یه عشق واقعی و صد البته پاک پیدا کنی. اصلا شایدم برای همینه که خیلی از آدما این روزا تو فضای مجازی پستای دپ و به قول خودمم "پستای شکست عشقی" میزارن. به هرحال من که دنبال اون عشق واقعی نمیگردم. چرا دنبالش نمیگردم؟! خب راستش طولانیه ولی بزار تا یه جاییشو بگم.
شاید اصل داستان دقیقا از همون جایی شروع بشه که رفت. آره خب! یه هفته اول رو کاملا دیوونه شده بودم تا جایی که پا شدم برم شهرشون! اما خب اتفاقات زیادیم افتاد...
راستش بعد اون یه هفته و نمرات درخشانم (نمرات افتضاح) توی امتحانات پیشآزمون، رفتم جلو آینه و به خودم گفتم: "هوی دختر! این چه ریختیه؟ این چه زندگیِ مزخرف و سمیه که برای خودت ساختی؟ غرق شدی تو اسید! خودتو بکش بیرون!" و راستش به همین راحتی اوضاع درست شد. البته شاید اگه یه هفته زودتر این کارو میکردم تاثیری نداشت.
از اون جایی که تقریبا یه سال کامل رو درگیر اتفاقات و حوادثِ ساختگی این رابطه بودم، منطقی بود که نتونم تو خیلی از مسائل درست تصمیم بگیرم و خب همینم باعث شد که زندگیم پیچید به هم. هرچی برای امتحانات درس میخوندم نمیرفت تو مخم(*این واقعا بی سابقه بود!) و هرچی هم سعی میکردم با خانوادم درست رفتار کنم، آخرشم دعوا میشد؛ اما من دووم آوردم(*همونطور که خودش بهم گفت). من تازه یادم اومد یکی بالا سرم ایستاده بود تموم این مدت. صد در صد از خراب شدن رابطم خوشحال نیستم؛ اما ناراحت هم نیستم، چون هرچی بود باعث شد یادم بیاد که تنها نیستم.
البته اینم بگم که اینجوری نیست که کاملا از اون حال و هوای شخمی در اومده باشم. نه. هنوزم بهش فکر میکنم و خب... دوستش هم دارم. ولی وقتشه به خودم بیام. وقتشه برای خودم باشم.
همه این اتفاقات باعث شد به خودم بگم:" هر اتفاقی تو زندگیت افتاد نعمت بود، از الان به بعد هم همینه" آخه میدونی چیه؟ همین اتفاقات تلخه که تجربه میشه و آدما رو قوی میکنه:)
برای همینم میگم دنبال عشق نمیگردم دیگه. دیگه دوست ندارم شخصیت کسی رو کشف کنم. عشقی که واقعا خوب باشه خودش سر راه آدم سبز میشه؛ اما همونم باید کنترلش کرد. یه عشق درسته منطق لازم نداره تا حدی؛ ولی یه رابطه چطور؟ اونم همینطوره؟ حد و مرز های آدم چطور؟ اونم همینطوره؟
راستش تو اولین و آخرین رابطهم خیلی چیزا رو از دست دادم. یکمم ناراحتم؛ از اینکه بچه تر شدم و لج کردم، از اینکه درست فکر نکردم، از اینکه به حرفای اطرافیانم بی توجهی کردم... حتی دارم احتمال میدم که دو روز دیگه سر و کله ش پیدا شه و بیاد بگه من نبودم، دستم بود(!)؛ ولی من اعتمادمم از دست دادم. نه فقط از همون یه نفر. از همه! و باید از اون یه نفر ممنون باشم که باعث شد به آدما اعتماد نکنم.
راستش جمع بندی خاصی ندارم برای این پست؛ ولی همینو میگم که " میدونم دوسش داری! ولی حد و مرزا هم رعایت کن که زبونم لال(!) خدایی نکرده(!) اتفاقی افتاد بعدش پشیمون نشی:) "
پ.ن: اینا فقط حرفای یه بچه سال بود. پس صد در صد کلی اشتباه توش هست. خوشحال میشم بهم تو کامل کردن تجربیاتم کمک کنین:)