به آخرین بازدیدش خیره میشم؛ ۰۲:۱۵. مطمئنم روحشم خبر نداره که تو روز چند بار پروفایلش رو چک میکنم. راستش خودمم خبر ندارم؛ حسابش از دستم در رفته.
با خودم فکر میکنم که اگه دو دقیقه زودتر میرسیدم، میتونستم برای یکی-دو دقیقه آنلاین بودنش رو تماشا کنم؛ همینقدر بچهگانه:)
دیدم پروفایلشو عوض کرده چند وقتیه؛ نمیدونم چرا ذوق کردم. دلم میخواست چهرهش رو بکشم ولی هربار دست به قلم میبرم، تا یه جایی پیش میرم و میبینم نتونستم معصومیت چشماش رو درست بکشم. نقاشیو پاره میکنم و رو تختم ولو میشم؛ برای بار nاُم؛ این بارم حسابش از دستم در رفته. بعد با خودم فکر میکنم که هیچوقت نمیتونم نقاشیشو بکشم؛ اما آخر هفته بعدی متوجه میشی که در اتاقمو بستم، صدای آرومی از آهنگای پوبون رو از پشت در میشنوی و اگه وارد اتاق بشی میبینی عکسشو جلوم گذاشتم و با دقت به چهره ش نگاه میکنم تا تناسب رو وقتی دارم میکشم رعایت کنم. ولی شاید باید بیخیال بشم... به هرحال هیچوقت قرار نیست با نقاشیش راضی بشم؛ من خودشو میخوام؛ نسخه واقعیش.
شاید اگه هیچوقت "دوستت دارم" رو نمیگفت، حس منم همونجا خفه میشد؛ مثل آتیش زیر خاکستر که اگه بهش هیزم ندی خاموش میشه. اما اگه اونجوری میشد، هیچوقت از اون تاریکی بیرون نمیومدم. اگرچه که الانم با یه چوب کبریت خیس افتادم توی چاه و منتظرم کبریتم خشک بشه.
یعنی تا این موقع شب چرا بیدار بوده؟ حدس میزنم که پشت لپتاپ کد مینوشته. اونجا هوا چجوریه؟ بارونی؟ یا فقط سرده؟ دلم میخواست اونجا بودم. این خودخواهیه؛ اما دلم میخواست روح باشم و هرجا که میره بهش چسبیده باشم؛ بدون اینکه بقیه یا حتی خودش متوجه بشن. ولی خب اونم حتما دوست داره منو ببینه...
راستش دیگه نمیدونم چیو باور کنم. وقتی حرفای بقیه یادم میاد و به این فکر میکنم که همشون همون حرفا رو میزنن و من تنها کسیم که منتظر میمونه تا اون بیاد توضیح بده، فکر میکنم که شاید منم که احمقم! آخه این همه آدم! یعنی همشون حرفشون اشتباهه و فقط من درست میگم؟ حالا یه لشکر تک نفر شدم که قدماش رو محکم به سمت جلو برمیداره؛ اما ذهنش پر از رگه های ترس و تردیده. هربار به این فکر میکنم که خیلیا رو از خودم دور کردم، قلبم سریع تر پمپاژ میکنه که عذاب وجدان هارو دور بریزه؛ شاید نمیدونه همشون دوباره به خودش برمیگرده.
از طرفی هم نمیتونم صدای قلبمو خفه کنم وقتی برای اون میزنه یا نمیتونم یقه ذهنمو بگیرم که خاطراتمو یاددآوری میکنه. هرکی جای من بود، نه تنها با احساسات، حتی اگه منطقی هم فکر میکرد هیچی جور در نمیومد و واقعا نمیشه باور کرد که همه اون خاطره ها دروغی بیش نبود... نمیشه!

_ هوی چوب کبریت! کی میخوای خشک بشی و از تاریکی این چاه نجاتم بدی؟
+ ... (*سکوت)