ویرگول
ورودثبت نام
YUNA
YUNAهمون گربه کوچولویی که روی دیوار قدم میزد :)
YUNA
YUNA
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

چرت و پرت نامه | از باد میترسم

باد میزنه و دونه های درشت بارون به پنجره اتاقم کوبیده میشن؛ البته شدتش زیاد نیست، فقط دونه های درشتی داره. از اون باروناست که دلم میخواد بارونیم رو بپوشم و برم رو دیوار بشینم؛ ولی هیچوقت این کار رو نمیکنم، حداقل تا وقتی که توی این خونه هستم.


راستش یکم ترسناکه؛ منظورم باده، وقتی اینجوری شدت میگیره و به در خونه میکوبه؛ دروغ چرا، واقعا میترسم. الانم زیر پتوی صورتیِ سیندرلا که برای بچگیامه قایم شدم. انگار که پتو خیلی سپر قوی ایه. فکر کنم اگه الان میخواستم یه پتو بخرم، از فاز انیمیشنی و اینا میومدم بیرون. البته جز اینکه یه پتو با طرح نیمونا یا انکانتو یا قلب دریا داشته باشن. از باب اسفنجی هم معذرت میخوام که بهش خیانت کردم.


داشتم درباره باد میگفتم. یادمه که اون عاشق باد بود و هروقت باد میومد، دوتایی میرفتیم تو خونه متروکه ای که کنار خونه شون بود. منم که همیشه پایه دیوونه بازیاش بودم (گرچه که از خودش خیلی خیلی دیوونه تر بودم و اون همیشه ایده هام رو پس میزد) میرفتیم تو اون خونه و قایم باشک بازی میکردیم. عجیبه که اون موقع نمیترسیدم؛ نه از خونه متروکه، نه از صدای باد... کاش میشد ازش بپرسم که هنوزم باد که میاد موهاتو باز میکنی و میری پیش کفترای داداشت؟

_ واقعا بهش میاد! ممنون!:)
_ واقعا بهش میاد! ممنون!:)


بی‌خی‌خی. نمیدونم چرا اون خاطرات شخمی بازم یاددآوری میشن.

بعد از اون هیچکسی نبود که واقعا بفهمه منو... بعد از اون من همیشه تنها بودم... بعد از اون من فقط یه بچه تنبل کلاس بودم که تکالیفش رو نمینوشت و فقط چون هوشش بالا بود بهش لقب خرخون میدادن و فکر میکردن بچه پاستوریزه ایه و هنوزم همینه؛ اما فقط مشکل این بود که اونا نمیفهمن این که ۹۴ درصد درونگرا باشی ینی چی، نمیدونن چقدر سخته که یه بچه به اون همه از هم سن و سالای خودش خیره بشه و مدام از خودش بپرسه:" چرا نمیرم پیش اونا؟ " و حتی بعد از پرسیدن این سوال هم، توانایی بلند شدن رو ندارم. چون میدونم چه اتفاقی میفته؛ من میرم پیششون و اونا من رو هوا هم حساب نمیکنن. انگار که روحم و خبر ندارم:)

تقریبا همون موقع ها بود که به مجازی پناه آوردم یا واضح تر بگم، از واقعیت فرار کردم. خواستم بگم تنها نیستم، شدم یه آدم برونگرای مجازی که توی واقعیت درونگراست. آدما به اونا جذب میشدن که مسخره تر بودن و منم طبق خواسته شون عمل کردم تا دیده بشم. برام سخت بود که اونقدر مسخره باشم؛ اما برام بهتر از این بود که هیچ دوستی نداشته باشم.

حالا بگذرد... بقیه داستانم هم که تو ویرگول اتفاق افتاد و همین... از وقتی اومدم تو ویرگول کمتر احساس تنهایی میکنم. با اونکه میدونم نمیشه به مجازی اعتماد کردم ولی چاره ای نیست...

بسه دیگه. تکالیف ریاضیم مونده که باید قبل از دو تمومشون کنم. ولی جدیدا کل روز رو میخوابم و تا ساعت دو یا سه بیدارم. جدا شب رو بیشتر از روز دوست دارم.



پ.ن: افسردگی مزه دهنی میده که خیلی وقته قهوه نخورده(مدیونید فکر کنین مامانم نمیزاره قهوه بخورم)

پ.ن۲: فیلم آواتار رو دیدین؟ انیمیشنیه؟ ترسناکه؟ باورتون بشه یا نه فردا میخواستم مدرسه رو بپیچونم که صبح که خونه خالیه بشینم آواتار ببینم ولی تلاش هام موفقیت آمیز نبودن.


احساس تنهایی
۹
۳
YUNA
YUNA
همون گربه کوچولویی که روی دیوار قدم میزد :)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید