پیاده ای خسته ام. در تاریکی شبانگاه به سوی ماه قدم بر میدارم تا قلب شکسته ام مداوا شود. هر روز و هر روز، آدم هایی با من اند؛ از جنس عشق ؛ اما عشق کو؟ عشق کجاست تا بخیه ی زخم های سر بازم شود؟ گر عشقی باشد، پس کجاست هنگامی که از زخم زبان های این و آن در خون خودم غوطه ور میشوم.
تنها مانده ام در این جنگل مرموز با ریشه درختانی از جنس منع. درست میدانم از این مسیر که بگذرم، نقشه ی شوم جنگل شدنی میشود.
خسته ام؛ اما من و تو خوب میدانیم که این نمی تواند سبب شود تا از مسیر خارج شوم. هرچه هم دشوار باشد باید بگذریم. این مسیری است که موجود بی رحمی به نام سرنوشت برایمان تعیین میکند و ما تابع سرنوشتیم. گر چه میتوانی از دستوراتش سر پیچی کرد؛ اما به چه بهانه ای؟ به بهانه ی ویران شدن گنجینه کوچک امید؟
قدم بر میدارم به درون این گودال تاریک؛ گودالی از ریشه ی کهنه ی درختان. سیاهی را حس میکنم؛ نه به عنوان نبودِ نور! بلکه به عنوان یک بودِ سنگین؛ بودی که بر روی قلبم سنگینی میکند، بودی که اضافی است و بودی که کم کم وجودش پررنگ تر میشود. مگر قلب کوچکم چقدر توان دارد که هم نور عشق را نگهداری کند و هم سیاهی ریشه های درخت را؟
نور تو مرا نجات خواهد داد در راه چیزی که باید منجی اش باشم. فریاد خواهم کشید برای تو تا که ناجی ام باشی و منجی اش باشم. فریادی از عمق وجود، از عمق درد، از عمق قلب، از عمق نوری که از عشقت در سینه ام میگنجد. من میدانم که دستانم را نوازش میکنی؛ اما حالا نیاز دارم که دستانم را سفت بگیری! نوازش کافی نیست.
نور تو وجود ریشه ها را سبز خواهد کرد. نور تو قلب بی جانم را گرم خواهد کرد. نور تو کینه ی سرنوشت را سرد خواهد کرد. و من منجی اش میمانم و پرتویی از نور تو بر این قاب خواهد ماند.
مگر چند بار زندگی خواهم کرد؟ مگر چندبار میتوانم عاشقش باشم؟ مگر چندبار تنفس صبح به گونه هایم بوسه میزد؟ چرا تنها؟ چرا اینجا..؟
پ.ن: ویرگولیای درجه یک چطورن؟:)
