از ماشین بیرون اومدم و طبق عادت، در ماشین رو که بستم، توی انعکاس شیشه ها مشغول مرتب کردن شالم شدم که یه چیز خورد به پشتم. سرم رو که برگردوندم، یه گلّه پسر دیدم که داشتن میرفتن. یکی از اونا روش رو برگردوند و بهم پوزخند زد. کار اون بود؟ بی اختیار اخم کردم. به بابام نگاه کردم به امید این که اون اینا رو دیده باشه. بابامم که تازه وسایل رو از صندوق بیرون کشیده بود، داشت درشو میبست و اصلا انگار نه انگار. منم که دیگه باید بیخیال میشدم، تو دلم به اون آدم بیفرهنگ یه انگشت وسط دادم و همراه خانواده راه افتادم.
جلوی پارک یه نیمکت خالی بود. از بقیه جلو زدم و رفتم بشینم رو نیمکت که یه موتوری کنارم ترمز زد؛ اما تا فهمید اون مرد با ابهتی که داره میاد این طرف، پدر بنده هستن(!)، سلام نکرده، خداحافظی میکنه و دمش رو میذاره رو کولش. تو دلم بهش خندیدم.
هر چهار نفرمون چسبیده به هم، روی یه نیمکت نشسته بودیم؛ اما اصلا ناراحت نبودم که آرنج مامانم هر دو دقیقه میاومد تو دهنم. کلی هم خندیدیم. لیمونادم رو باز کردم و نصفشو برای بابام ریختم. خودمم شیشهش رو سرکشیدم.
شنیده بودم پشت پارک یه رودخونه قشنگ هست. به بقیه گفتم که میرم رودخونه رو ببینم. عجیب بود که این بار داداشم دنبالم راه نیافتاد بیاد.
توی پارک، دو_سه تا پسر بچه و یه دختر کوچولو داشتن فوتبال بازی میکردن. از قضا وقتی داشتم از اونجا رد میشدم توپشون خورد به پاهام. نگاهم رفت سمت بچهها؛ با نگاه معصومشون به من زل زده بودن. توپ رو براشون شوت کردم و یه ثانیه نگذشته بود که دوباره غرق بازی شدن.
به پشت پارک که رسیدم یه لحظه نفسم تو سینه حبس شد. کلی لنچ توی رودخونه بود و از دور میشد تور و وسایل ماهیگیری رو دید. بعضی از لنچا با ریسه تزئین شده بودن. همون نزدیکا یه پل هم در حال ساخت بود و کارگرا اونجا مشغول بودن. و رودخونه. آبش صاف و زلال بود و میشد قوطی کنسرو ته رودخونه رو دید.

یه صدا منو از زیبایی اون منظره بیرون کشید. انگاره روحم دوباره به بدنم برگشت:"سلام" به کسی که کنارم ایستاده نگاه میکنم:"خوبی خانوم خوشگله؟" یه پسر تقریبا ۱۶_۱۵ سالهست. خیلی محترمانه گفتم:"ببخشید؟" و اما اون خیلی پررو به حرفاش ادامه میداد: "پرسیدم حالت خوبه خانومی؟" یه فکرایی به سرم زد. خواستم باهاش راه بیام که گفتم:"مرسی. خوبم."
روی نیمکت کنار من نشست و پرسید: "تو اهل این اطراف نیستی؛ نه؟ جدیدی." اومدم جواب سر بالا بدم ولی دلم نیومد. به جاش به دروغ گفتم:" آره. اهل تهرانم. برا آخر هفته اومدیم شمال." بعد چندتا فحش مازندرانی پروند و فکر کرد نفمیدم. بعد خیلی سریع رفت سر چیزی که نباید میرفت: "میگم پایه ای آدرس بدم امشب بیای...؟" قیافهم یهو علامت سوال شد. تازه متوجه پشتش شدم که دوتا رفیقاش با موتورشون اونجا منتظرش بودن. ترسیده بودم.
پشت پارک جای خلوتی بود. با خودم گفتم بیشتر از این نباید باهاش گپ بزنم. بسه. اون که دید تو فکرم، پرسید: "چی شد؟" سریع جواب دادم باید برم و دویدم که زودتر برم یه جای شلوغتر. یکم که رفتم با موتور جلومو گرفتن: "بابا چقدر زود میری. لاقل برسونیمت." ترجیح دادم توجهی نکنم. از پلههایی که کنارم بود، یکی دوتا پایین رفتم و تا وسطای پارک دوییدم.
قلبم محکم میزد و انگار آسم گرفته بودم که نفسم بالا نمیاومد. فقط میخواستم دور شم.انقدر خسته شدم که تا یه نیمکت دیدم نشستم؛ غافل از اینکه یکی دیگه هم اینجا نشسته. با یه نگاه شوکه نگام کرد و مردد گفت:"سلام..؟" یه پسر خوشتیپ که موهاش تقریبا صاف بود و نوکش تقریبا یه رنگ آبی_خاکستری بود، رو به روم ایستاده بود؛ از اونا که میتونی تو نگاه اول عاشقش بشی. چرا دروغ بگم؛ کراش زدم:*)
من که با چشمای از حدقه در اومده بهش زل زده بودم جواب سلامشو دادم. پرسید چیزیشده که نفس نفس میزنم و من احمق کل ماجرا رو براش تعریف کردم. یکی نیست به من بگه خفه شو احمق؟ بعد اینکه خوب گوش داد بهم گفت کار خوبی کردم که اومدم جای شلوغ. بعد پرسید خانوادم کجان و منم گفتم تو همین پارک. گفت بهتره برم پیششون تا کسی اذیتم نکنه.
بهش گفتم خوشحال شدم از دیدنش و آرزو کردم کاش همه آدما مثل ایشون بودن. هم احتراممو نگه داشت و هم بهم گوش داد... راستش یاد کسی افتادم. کسی که هنوز تو بندش گیر کردم. با خودم فکر کردم یعنی اونم اینجوریه؟
اینم از داستان امروز. آخرشم تصمیم گرفتم دیگه اون پارک نرم😅💔