اتفاق ناگوار سه سال پیش را برای دومین بار تجربه کردم ، حسی مملو از غم و اندوه
برای بار اول اشک ریختم ... تا مدت ها هنگام تعریف کردنش بغض می کردم ، حتی می توانم بگویم تا همین دیروز از آن اتفاق تنفر داشتم و یادآوری اش برایم حکم فشرده شدن قلبم را داشت .
اما امروز خوشحالم ، خوشحالم که سه سال قبل برای منِ کوچک آن اتفاق افتاد ، خوشحالم که آن روز تا خانه بغضم را می خوردم تا اشکم سرازیر نشود و به محض گذاشتن کلید در قفل ، اولین قطره ی اشک را روی گونه هایم حس کردم ، خوشحالم که برای قوی ماندن جنگیدم !
خوشحالم که آن تجربه را در برگی از زندگی ام داشتم و باعث شد امروز سرم را بالا بگیرم ، بغض نکنم و صاف در چشم های طرف مقابلم نگاه کنم و حرفم را بگویم .
آن اتفاق باید می افتاد تا امروز دست هایم نلرزد ، تا بتوانم امروز بهتر از هر وقت دیگری نقش آدم های بیخیال را بازی کنم و حتی کنترل چشمانم را در دست بگیرم تا نلرزند
منِ کوچکِ سه سالِ پیش ... آن اتفاق کمکی بود برای امروزت ، می دانم دلت شکست اما قوی شدی ، اشک نریختی ، سرت را بالا نگه داشتی ...
خودم را برای زمانی که برای این انسان ها هدر دادم بخشیده ام ... باقی زندگی ام را بدون فکر کردن به این اتفاق می گذرانم ، مثل خاطره ای که در زباله دان تاریخ نهادم !
اما واقعا معنی قوی شدن را نفهمیده ام ، فقط حس میکنم آدم هایی که از درون می شکنند و بروز نمی دهند را قوی می نامیم ، حس می کنم مثل مادرم قوی شده ام ...
