در اوج خستگی در شغلی پیچیده در ناامنی، چقدر میتوانیم خوش خلق و مهربان باشیم!؟
در مترو، بانویی جوان و لباس فروش با چادری قجری، با چشم و آبرویی شیرازی، دو دستش پر از چوب لباسیهایی که بلوز و شلوار بودند و صدایش که با هیجان تبلیغ کالا میکرد.
کسی اما نخرید، بانو کنار درب مترو ایستاد و نفسی عمیق کشید که با دو ماسک او برخورد کرد و هوایی آغشته به دیاکسید کربن را فرو برد تا خستگیش شاید افزون شود!!
مادری و دختری بلوچ آمدند و آدامس آورده بودند و دخترک لاغر اندام و سبزهرو و با نمک، کسی به او دو کلوچه فومن داد، دلبند دوید و دو کلوچه را روی جعبه آدامسهای مادر گذاشت شاید برای خوردنش با خواهران و برادرانش!!

بانوی ابرو شیرازی و چادر قجری با صورت رنگ پریده و نفسهای عمیق، صدایش زد و گفت کیکهایت را بیاور و کیسهای تمیز به او داد، کیکها را با هم سُر دادند به جایی تمیز تا به وقتش خورده شود!!
شما وقتی خستهاید، کارتان بدون بیمه، بدون امنیت در راهروهای پر پستی و بلندی مترو میگذرد، چقدر توان دارید مهربان باشید!؟
این تن و جان خسته میشود و افسرده! جان ندارد و دیگر توان ندارد که مثبت بیندیشد اما عاشقانهای از دلی سرخ میطپد تا باز مهر بپراکند و نور چشمانی مهربان است که فراگیر میشود تا بدی بلکه در پایان خجالت بکشد، کم بیاورد و شاید برود!!
در عمق سیاهی است که روشنی نگاه و نور قلب مهربان، کاری میکند کارستان!
از خودمان شروع کنیم و با یکدیگر مهربان باشیم!
موافقید!؟
در صف خرید میوه، پمپ بنزین، در ترافیک و در همه جا دلمان بزرگ بماند و مالامال از عشق و محبت به امید خدا!
دلنوشتهای از جنس دل شما!
ارادتمند همه
الهام اختری