
ما در ازدواج دنبال همراهمون می گردیم. پس باید اول راه را پیدا کرد تا بعد بتوان همراه را انتخاب نمود. وقتی ما هنوز هدف مان را از زندگی نمی دانیم و به آن ثبات شخصیت نرسیده ایم که حساسیت ها و ثبات های مان مشخص باشد و چیزی که به ما احساس خوشبختی یا بدبختی می دهد مشخص باشد، چطور می توانیم همسرمان را انتخاب کنیم؟ ما باید کسی را انتخاب کنیم که هم مسیر ما باشد و دغدغه اش با ما یکی باشد.اگر این طور نباشد زندگی ما شبیه بازی طناب کشی می شود. یعنی زن می خواهد به هدفش برسد بنابراین از مرد برای رسیدن به هدفش استفاده می کند و مرد هم برای رسیدن به هدف خودش از زن استفاده می کند. در واقع زن با نقش مرد در راستاي رسيدن به اهدافش ازدواج ميكند و مرد نيز با نقشي كه يك زن ميتواند در پيشبرد اهدافش داشته باشد پيمان ازدواج ميبندد و بدين ترتيب رسيدن دو طرف به اهدافشان در جاده زندگي ضرورت بودن در كنار هم را منتفي ميكند چون آنچه دليلي بوده براي پيمان ازدواج اكنون برآورده شده ......معمولا این مسابقه ی طناب کشی برنده ندارد. مگر اینکه زن و مرد به توافق برسند و از دعوایشان بتوانند نتیجه ای بگیرند.
منبع: دکتر ترانه موذنی