
سردم بود و گرسنه
تندخو و خسته شده بودم
اما
می بایست تلاش می کردم و از این فرصت استثنایی سود میجستم
حالا
تشویقبیش از هر چیز به کار می آمد و نیاز به آن احساس میشد با این استدلال صحبت را که جنبه تسکینی داشت آغاز کردم
گفتم که حتی در این شرایط اروپا و در ششمین زمستان جنگ جهانی دوم،وضع ما چندان هم وحشتناک نبوده،نه آنگونه که خیال میکردیم باید باشد
گفتم که هر یک از ما باید از خود بپرسد تاکنون چه چیزهایی را از دست داده که غیر قابل بازگشت است
معتقد بودم برای بیشتر زندانیان میزان آنچه از دست داده اند واقعا ناچیز بوده
هرکسی که هنوز زنده بود دلیلی برای امیدوار بودن داشت
سلامت،خانواده،خوشبختی،توانایی های حرفه ای،ثروت و موقعیت اجتماعی را میشد بار دیگر به دست آورد از آن گذشته استخوان های مکا هنوز سالم بودند و هر آنچه بر ما رفته بود میتوانست در آینده برای ما سودبخش باشد
آن وقت عبارت نیچه را بازگو کردم که "آن چه را که موجب مرگ من نشود مرا نیرومندتر میکند"
سپس راجع به آینده سخن دادم
گفتم در نظر هر شخص بی طرفی آینده بسیار تاریک به نظر میرسد بر این عقیده بودم که هرکدام از ما میتوانست حدس بزند که شانس زنده ماندنش چقدر کم است
به آن ها گفتم با اینکه بیماری تیفوس هنوز همه گیر نشده شانس زنده ماندن خود را تنعها 5 درصد میدانم و با این حال هیچ خیال ندارم که خود را به نومیدی بزنم زیرا هیچکس نمیدانددر آینده حتی یک ساعت بعد چه روی خواهد داد و مگر نه اینکه یک سیب را که به آسمان بیندازی به زمین نرسیده هزار چرخ میخورد
گفتم حتی اگر انتظار رویدادهای نظامی را هم در چند روز آینده نداشته باشید چه کسی بهتر از ما با این همه تجارب اردوگاهی میداند که گاهی به طور ناگهانی چه شانسهایی برای انسان پیش می آید
در سخنانم با زندانیان گرسنه تنها از آینده و نقابی که به آن کشیده شده بود حرف نزدم بلکه از گذشته زیبایی ها و روشناییهایش که در زندگی کنونی میدرخشید سخن گفتم
برای اینکه سخنانم حالت وضع نداشته باشد عبارتی را از شاعری بیان کردم
"آنچه را شما تجربه کرده ابد هبچ نیرویی در دنیا نمیتواند از شما بازستاند نه تنها تجربه های ما بلکه ههمه اندیشه های بزرگی که در سر داشته ایم و از هرآنچه که رنج برده ایم چیزی را از دست نداده ایم
گرچه همه اینها گذشته است اما ما همه اینها را هستی بخشیده ایم
زیرا بودن نوعی هستی است
شاید هم مطمئن ترین نوع آن است.