
زیست شناسی حافظه هم چنین بینش هایی در ارتباط با فراموشی شیرخواری ارائه کرده است(فقدان ظاهری حافظه هشیار برای تجربیات حدود سه سال اول زندگی).دیدگاه های سنتی در مورد فراموشی شیرخواری بر واپس زنی(نظریه روانکاوانه)و نقصان بازیافت(روان شناسی رشد) تاکید کرده اند.یک فرض مشترک و رایج این است که بزرگسالان خاطرات رویدادهای اولیه را حفظ می کنند اما نمی توانند آن ها را به هشیاری بیاورند.اما امروزه مشخص شده است که توانایی برای حافظه اعلامی تا سال سوم زندگی امکان پذیر نیست در حالی که حافظه غیر اعلامی از همان اوایل شیرخواری ظهور می کند(یعنی شرطی سازی کلاسیک و یادگیری مهارت آموزی).به این ترتیب فراموشی شیرخواری ناشی از ناتوانی بزرگسال برای بازیافت خاطرات اولیه نیست بلکه در وهله اول حاصل ناتوانی کودک برای ذخیره این رویدادها به میزان کافی است.
با این همه مطالعات انجام شده در شیرخواران خردسال نشان داده است که توانایی مقدماتی برای حافظه اعلامی حتی در چند ماه اول زندگی وجود دارد.با رشد کودک خاطرات را می توان در فواصل زمانی طولانی تری حفظ نمود و آنچه که بازنمود می یابد به ترتیب غنی تر و حاوی جزئیات بیشتریمی شود.به نظر می رسد مناطق گیجگاهی داخلی و دیانسفالیک در طول این ماه ها و سال ها به نحو کافی رشد می کنند.به نظر می رسد آن چه توانایی حافظه اعلامی را محدود می سازد رشد و تمایز تدریجی نئوکورتکس است.
با رشد نئوکورتکس خاطراتی که در آن بازنمود می یابند پیجیده تر شده و توانایی زبان امکان توصیف کلامی پیچیده تر را فراهم کرده و هم چنین حس در حال رشد در مورد خود،پشتیبان اطلاعات سرگذشتی است.با ظهور راهبردهای جدید برای سازمان دهی اطلاعات ورودی،خاطرات اعلامی پایدارتر شده به شکل غنی تری رمزگردانی می شوند و با سایر اطلاعات بهتر پیوند برقرار می کنند.چنین نیست که خاطرات دوران کودکی به طور کامل شکل گرفته و ذخیره شوند اما نتوانیم آن ها را به یاد آوریم.دیدگاه منطبق با دانش فعلی در زمینه زیست شناسی حافظه این است که خاطرات اعلامی از همان اوایل کودکی به شکل تکه تکه ساده و متصل به بافتار اختصاصی هر درک کودک از جهان شکل می گیرد.این خاطرات شبیه خاطرات اعلامی معمول بزرگسالان نیستند زیرا بزرگسالان آکنده از معنا و درک پیچیده رویدادها هستند.