این شعر امیر خسرو دهلوی گاه و بی گاه به ذهنم می آید!!!
"آفاق را گر دیده ام، مهر بتان ورزیده ام
بسیار خوبان دیده ام، اما تو چیز دیگری"
هر چقدر که تلاش می کنم، هر چه قدر به پیش می روم، هر قله ای که فتح می کنم، هر موفقیتی که به دست می آورم، لذتش تنها برای اندکی بیش نیست... آخرش می گویم خوب که چه؟ به اینجا هم رسیدیم، چه اتفاقی افتاد؟
گویی دنبال هر چیزی که بروی، باز دنبال چیز درستی نرفته ای، گویی هیچ چیزی آن چیزی نیست که باید دنبالش می رفتی.
نمی دانم، شاید یکی از دلایلی که روز به روز خدا باورتر می شوم این است که دنیا را پوچ یافته ام!!
این پوچی دنیا، این هیچی دنیا، این بی چیزی دنیا مرا خسته کرده است، هر چه رفته ام به چیزی نرسیده ام.
و خدا... او همه چیز است.... سخنان دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی مرا به شعف می آورد، اینکه او بی نهایت است... من به دنبال بی نهایتم... من به دنبال نرسیدنم، دنبال اینکه هر چه بروم نرسم... این اشتیاق حتی در نوجوانی هم با من بوده است، این بیت را در اول راهنمایی گوشه کتابم نوشته بودم " آن قله که فتح می نشود، آنم آرزوست" ... سالها از نوجوانی من گذشته است، به جوانی رسیده ام، اما در این سالها قله های زیادی را فتح کرده ام، گویی باید می آزموده ام که قله های دنیا چندان هم ارزش فتح کردن ندارند...
گویی این "عطش" تنها با تو که "چیز دیگری" هستی فروکش می کند.
طنین به سوی من آی تو را می شنوم... ذره ای که گوش باز کنم، می شنومش.... تنها ذره ای که گوش باز کنم می شنوم... این طنین از کجاست؟ از قله ای دور یا نزدیک؟ هم دور و هم نزدیک...
رسیدن به تو نرسیدن است؟؟ آیا باید نرسم تا رسیده باشم؟
قصه برایم مبهم است و این ابهام برایم لذت بخش است.
تو چیز دیگری....
مایه خرسندی است اگر به پیج من در اینستا با سرچ dr.dehghani.coaching سر بزنید، اونجا هر هفته دو کتاب خوب خلاصه و خوانش می شود و حرفهایی می زنیم که حالمان خوب شود. لینک رو نگذاشتم چون با قوانین ویرگول مغایرت داره