هر کودکی برای خودش یک نقشهی سیاسی و جغرافیائی با خطوطی منتشر و لغزان دارد،حتی اگر نقشهای باشد که صرفاً بر اساس شخصیتهایی مثلِ پرستارها،مستخدمهها و کارمندانِ پدر تنظیم شده باشد و اگر پدری هست که هنوز عشق و ستایشی به پسرش نشان میدهد،صرفاً از این جهت استکه روزی خودش کودک بوده و بیشک جایی در کودکیاش با همین توانهای شیطانی مواجه شده،حتی اگر این مواجهه به معنایِ تارومارشدن توسط آنها بوده باشد.
در عین حال ،به همان اندازه که این باد کردنِ کُمیکِ اودیپ به ما این امکان را میدهد که مثلثهای سرکوبگرِ پسِ آن را از پشتِ لنزِ میکروسکوپ ببینیم، به همین اندازه امکانِ فرار یا یک مسیرِ فرار را نیز پیشِ پایمان میگذارد.در برابرِ ناانسانیتِ این ((توانشهای شیطانی))،پاسخْ همان حالتِ مادونِ_انسانی موجود در حیوان_شدن است:پاسخْ سوسک_شدن،سگ_شدن،میمون_شدن و ((شیرجه با سر است))،که مسلماً بهتر از این است که سرت را پایین بیندازی و باز هم همان بوروکرات یا مفتش باشی،قضاوت کنی و قضاوت شوی.و کدام کودک است که چنین فرارهایی را،چنین حیوان_شدنهایی را نساخته باشد یا امتحان نکرده باشد.و حیوان، در مقامِ یک کنشِ شُدن،به هیچ وجه جانشینِ پدر،یا جانشینِ یک کهنالگو نیست.
-دلوز/گتاری
در کتاب «کافکا:به سوی ادبیات اقلیت»