
ژاک دِریدا (به فرانسوی: Jacques Derrida) (زاده ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۰ – درگذشته ۸ اکتبر ۲۰۰۴) فیلسوف الجزایریتبار فرانسوی که به خاطر کار روی نوعی نشانه شناسی مبتنی بر فلسفهٔ واسازی به شهرت رسید.
دريدا در زمره فيسوفان پسامدرن معاصر خود مانند ميشل فوکو و ژان فرانسوا لیوتارد بود که معتقدند حقيقت مطلقي در جهان وجود ندارد.
ژاک دریدا را عدهای برجستهترین فیلسوف پایان قرن بیستم نامیدهاند اهمیت کار وی از آن حیث است که وی با وضع ترفند ساختارشکنی، خوانش جدیدی از سنت فلسفی غرب ارائه داد که تا آن روزگار بینظیر بود.
از نظر دریدا، کل سنت فلسفی غرب بر شالودههای متافیزیکی خاص استوار بوده است. در واقع دریدا با ترفند ساختارشکنی در پی بهپرسشگرفتن آن شالوده برآمد. ساختارشکنی که ریشه در اندیشههای هیدگر و سوسور- زبانشناس ساختگرا- داشت، در حقیقت به خوانش دریدا از آثار افلاطون بازمیگردد.
این نشان میدهد که سنت فلسفی غرب پایههایی قوی در متافیزیک افلاطونی دارد.
آثاری که درباره ژاک دریدا به زبانِ فارسی نگاشته شده یا آثاری که از او یا درباره او به زبانِ فارسی ترجمه شده اند، عمدتاً آثاری بوده که بر گرایش های زیبایی شناسانه دریدا متمرکز بوده است و از فلسفه و اندیشه سیاسیِ او غفلت شده است. باید دانست که دریدا دارایِ فلسفه و اندیشه سیاسیِ منسجمی است که ضرورتِ پرداختن به آنان به خوبی احساس می شود. در جهانِ انگلیسی زبان نیز، بیش از یک دهه نیست که اندیشه سیاسیِ دریدا موردِ توجّه جدّی قرار گرفته است و آثاری به نگارش درآمده که مستقلاً بر فلسفه و اندیشه سیاسیِ او متمرکز بوده، یا مفاهیمِ زیبایی شناسانه او را در قالبی سیاسی مطرح ساخته است.