آنچه واقعاً نیاز دارم این است که مطمئن شوم چه باید بکنم، نه اینکه چه باید بدانم، الا از آن جهت که مقدم بر هر عملی باید چیزهایی را بدانیم. مسئله این است که تقدیرِ خود را بفهمم و ببینم خدا واقعاً از من میخواهد چه کنم؛ مهمترین کار یافتنِ حقیقتی است که "برای من" حقیقت باشد، باید در جستوجویِ معنی و فکری باشم که "دلم میخواهد برایِ آن زندگی کنم و بمیرم". آخر چه فایدهای دارد که حقیقتی به اصطلاح عینی را کشف کنم یا در نظامهایِ ساختهی فیلسوفان کندوکاو کنم و در صورت لزوم بتوانم همهی آنها را بازخواست کنم مغالطههاشان را رو کنم و تناقضها و ناسازگاریها را فیالمجلس بیرون بکشم؟ و چه فایده که بتوانم نظریهای دربارهی دولت پیریزم و همهی اجزایِ گردآورده را در یک کل ترکیب کنم و جهانی بسازم که قرار نیست خودم در آن سکنا گزینم بلکه فقط باید آن را بالا بگیرم تا دیگران نظاره کنند؟ چه فایده که بتوانم معنایِ مسیحیت را مطرح کنم، چه فایده که بتوانم بسیاری واقعیتهای مجزا را تبیین کنم، اگر معنایِ عمیقتری برایِ من و زندگانیِ من نداشته باشد؟ قطعاً انکار نمیکنم که با همهی این احوال ضرورتِ معرفت را قبول دارم، انکار نمیکنم که آدمی از معرفت هم تاثیر میپذیرد، اما آنگاه معرفت باید به صورتی زنده "در وجودِ من جذب گردد" و این است آنچه اکنون اصلِ مطلب میانگارم... ولی برایِ پیدا کردنِ آن معنی و فکر، یا درستتر بگویم برایِ پیدا کردنِ خودم، فایدهای ندارد که همچنان در جهان فرو روم و غرق گردم... این کار و کوششِ باطنیِ آدمی، این جنبهی خداییِ وجودِ انسان، است که مهم است، نه انبوهِ معلومات و اطلاعات... چه بیهوده در پیِ لنگرگاهی بودهام، نه فقط در اعماقِ بحرِ معرفت، که در ژرفایِ دریایِ ناپیداکرانهی لذت... آخر به چه رسیدم؟ چه یافتم؟... اول باید یاد بگیری خودت را بشناسی و بعد به دنبالِ شناختِ هر چیزِ دیگر بروی...
(سورن کییرکگار ؛ یادداشتهای روزانه ؛ نقل از جان دی. کاپوتو ؛ چگونه کییرکگور بخوانیم ؛ ترجمهی صالح نجفی )