فریادِ نازادگان

بعضی کتاب‌ها را که می‌خوانم دیگر فقط زنی نیستم که گوشهٔ اتاق نشسته. می‌شوم زنی که چیزی در او جان گرفته. اولش هیچ نمی‌فهمم. فقط یک سنگینیِ مبهم است. یک بار. بعد کلمه‌ها می‌آیند. آرام آرام... و من بی‌آنکه بخواهم آبستن می‌شوم.

جنین تکان می‌خورد. نه در شکم که در جانم. بند نافش را می‌بندم به فکرم به روحم به همان رنجی که زن بودن از کودکی به من آموخت.هر صفحه‌ای که ورق می‌خورد، انگار استخوانی به تنِ او اضافه می‌شود. هر جمله، رگی. هر مکث، نفسی. او از من تغذیه می‌کند.

میانهٔ کتاب درد می‌آید. دردی آشنا. دردی که مادران‌مان و مادرانِ مادران‌مان هم کشیده‌اند. دردِ زایمانِ یک اندیشه. می‌خواهد بیرون بیاید. با هم کتاب را تمام می‌کنیم.او قد می‌کشد. کتاب بسته می‌شود اما او نه.

حالا می‌توانم ارائه‌اش دهم. می‌توانم بگذارمش در معرض نگاهِ دیگران. اما می‌دانم که جهان با اندیشه‌های زنانه چه می‌کند. می‌دانم که اول تحسینشان می‌کند بعد به تمسخر می‌گیردشان و بعد در سکوت فراموششان می‌کند. پس نمی‌گذارم بیرون بیاید. می‌گذارم همان‌جا بماند. در من. در اعماقِ ذهنم رسوب کند. مثلِ باقی حرف‌های ناگفته.

من هرگز نازا نبوده‌ام. من همیشه باردار بوده‌ام. باردارِ کلمه‌ها باردارِ فریادها باردارِ تمامِ چیزهایی که به من گفته‌اند: «نگو، ننویس، نباش.» و من نگفتم، ننوشتم، نبودم. اما هنوز اینجایم. و این یعنی تمامِ آن ناگفته‌ها هنوز در من زنده‌اند. و روزی نه حالا نه در این زندگی اما خوب می‌دانم یکی از آنها بالاخره متولد خواهد شد. نه از رَحِم من، از رَحِمِ تاریخ...

_دُردکش