خسته‌ام
یک قدمی صرف کردن « نتوانستن»
انگشتان سردم را دور لیوان شیشه‌ای حلقه می‌کنم
بخار می‌زند جای انگشتانم بر شیشه برای چند ثانیه می‌ماند
ردپایی که پیش از آنکه معنا شود، محو می‌شود
رد پای آدمی همیشه ماندگار نیست
اما بالاخره رد پاست
انگشتانم دسته‌ی لیوان شیشه‌ای را سخت در آغوش می‌گیرند و از حال سکون، لیوان را خارج می‌کنند
لب به لیوان می‌برم جرعه‌ای می‌نوشم
هنوز خسته ام اما دلم...
دلم از آن جرعه‌ی چای انگار گرم شده
به فکر فرو می‌روم
به نشدن ها نتوانستن ها نخواستن ها
به زمان‌بندی های سرنوشت که مطابق زندگی‌ام نیست
به خودم فکر می‌کنم به آدمها
به سرزمینم به تن خسته‌اش
با سر و صدای کشیده شدن چرخ‌های واکر پیرزن همسایه‌‌ی طبقه بالا، به خودم می‌آیم
به چای یخ شده‌ی درون دستانم نگاه می‌کنم
چند روز است چایم از دهان می‌افتد
به اتاقم می‌نگرم
به لیوان ها و محتویات از دهان افتاده‌ی این چند روز که گوشه‌ای انباشته شده‌اند
و من به انباشتِ روزهایِ نزیسته نگاه می‌کنم.
به خودم
به مردمان
به سرزمینم
چه شد که از دهان افتادم؟
چه شد که از دهان افتادیم؟
چه کسی مارا از دهان روزگار انداخت؟
نه آن‌قدر گرم مانده‌ایم که زندگی کنیم
نه آن‌قدر سرد که بمیریم.
فقط… انباشته شده‌ایم در گوشه‌ای از این اتاقِ مشترک
-دُردکش
