در گلو مانده

از پشت پنجره

جهان را تماشا می‌کنم

جهان را دوست دارم

اما در جهان ماندن را...نه!

ممکن را دوست دارم، جنبهٔ امکان را، نه

زنانگی را دوست دارم، زن بودن را نه

عشق را دوست دارم، عاشق بودن را نه

او را...

او را دوست دارم، «ما» شدن را نه

کودکان را دوست دارم، مادر بودن را نه

ایران را دوست دارم، ایرانی بودن را نه

آه چه بر سر دوست داشتن آمده

روزگار بی‌قید و شرط دوست داشتن کجا به سر رسید؟

آیا به سر رسید؟ ...نه

چه کسی در راه، در میانهٔ راه رهایش کرد؟

ناگاه برمی‌گردد

و هنوز ننشسته، می‌گوید:

مسیر را دوست داشتم، هم‌مسیر را نه

بوسه‌هایت را دوست داشتم، تعهد بعدش را نه

آن شب را دوست داشتم، فردایش را نه

شعر را دوست داشتم، شاعرش را نه

حالا

چه کسی در میانهٔ راه رهایش کرد؟

تنهایی را دوست دارم، تنها شدن را نه

زندگی را آری، زنده بودن را نه

آیینه را آری، خودنگری را نه

انسانیت را آری، آدمی را نه

شب را آری، بی‌خوابی را نه

چشمانت را آری، نگاه چرخانت را نه

هیچ را آری، پوچی را نه

معبودم را...

معبودم را دوست دارم، عابدانش را نه!

_دُردکش