بگذارید رک و پوستکنده بگویم احترامی که از آن دم میزنند در اغلب موارد تهی دستی روح است، نه فضیلت. از ضعف میآید، از ترس از قلم افتادن، از اضطراب نبودن در جمع.
تا زمانی که فرد وحشت تنهایی بنیادین خود را نپذیرفته و به دنبال پناهگاهی در دیگری است هر صمیمیتی که میفروشد، تلاش مذبوحانهای برای گم کردن خویش است.
مرز؟ این کلمه در زبان برخی، تنها به معنای ترس از نزدیک شدن است. اما برای من مرز، اعلام حاکمیت فرد بر قلمرو خویش است. جایی که دیگری نه به واسطهی ضعف تو بلکه به واسطهی اقتدار اصیل تو اجازه مییابد که بایستد و ببیند. نه اینکه از تو عبور کند.
نباید زیاد صمیمی شد... این یک توصیه نیست. قانون حیات سالم است. هر که این نظم را بر هم زند در واقع به خویشتن خیانت کرده است. راحتی بیقید و شرط سمی است که روح را میپوساند و دیگری را به تو جسور میکند. وقتی دیگری از مرز تو رد شد بدان که تو خود، دروازهی گشودهی قلعهات بودهای.
پس خویشتن را دریاب. تنهاییِ خود را نه به چشم نفرین که به مثابه بزرگترین موهبت و تنها سرچشمهی قدرت بنگر. در آن خلوت پر صلابت، خودت را بیاب. آنگاه شاید شایستهی احترام شدی.
_دُردکش