من به تنهایی ایمان دارم. حریمم را آن‌قدر تنگ کرده‌ام که درست به اندازه‌ی تنم باشد؛ نه یک وجب بیشتر، نه یک وجب کمتر. آن‌قدر تنگ که هیچ‌کس در آن جا نشود، جز جانِ خودم. حریم من لباسی‌ست که به اندازه‌ی تنم دوخته‌ام. اگر دیگری بخواهد به تنش کند، درزهایش می‌شکافد. من این لباس را برای پناه دادن به خودم دوخته‌ام، نه برای آنکه روزی تماشاگرِ تنِ دیگری در آن باشم.
درِ قلعه‌ام را قفل کرده‌ام و کلیدش را به چاهی انداخته‌ام که عمقش را خودم هم نمی‌دانم. هرکس بخواهد وارد شود، باید پیش از رسیدن به من، از تاریکیِ آن چاه بگذرد. می‌دانم هیچ‌کس حوصله‌ی چنین سفری را ندارد و شاید همین، دقیق‌ترین فیلتری باشد که می‌توانستم بسازم.
آدم‌ها را لایقِ ورود به تنهایی‌ام نمی‌دانم. نه از آن رو که بدند، بلکه چون آمدنشان چیزی به خلوت من اضافه نمی‌کند که ارزشِ سکوتِ ازدست‌رفته‌ام را داشته باشد. می‌آیند، می‌نشینند، چای می‌خورند، از حال روزگار می‌گویند و می‌روند. گاهی حتی پیش از رفتن، چیزی از خودشان جا می‌گذارند که اسمش خاطره است و اثرش مزاحمت. بعد من می‌مانم و فنجان نشسته و سکوت شکسته.
نمی‌خواهم شانه‌های مردی دورم حلقه شود. این را با صراحت می‌گویم؛ نه از سر نفرت از مردان، بلکه از بی‌اعتمادی به وعده‌ی امنیتی که آدم‌ها به یکدیگر می‌دهند. شانه‌ها می‌توانند پناه باشند، اما هیچ پناهی تضمینِ ماندن نیست. آخرین ایستگاه را می‌خواهم، حتی اگر جایی جز خودم نباشد.
نمی‌خواهم مردی پشت درِ زایشگاه چشم‌انتظارِ من و فرزندش باشد. نه چون مادری را حقیر می‌دانم و نه چون عشق را گناه می‌شمارم. من فقط این زندگی را برای خودم نمی‌خواهم. نمی‌خواهم روزی تنم، آینده‌ام و تمام سال‌های پیشِ رویم به انتظارِ کسی یا چیزی گره بخورد. انتظار، هرقدر هم نامش را عشق بگذارند، می‌تواند شکل مؤدبانه‌ای از بدهکار شدن باشد. من نمی‌خواهم بابت یک نگاه، یک کودک یا یک عمر، خودم را وامدار بدانم.
از شلوغیِ آدم‌هایی می‌ترسم که حضورشان را لطف می‌دانند؛ کسانی که پا به خانه‌ات می‌گذارند و خیال می‌کنند از همان لحظه، چیزی از تو طلبکارند. انگار هر محبتی سندی‌ست که روزی باید امضایش را پس بدهی. من نمی‌خواهم برای پس دادنِ محبت‌هایی که نخواسته‌ام، از جانم مایه بگذارم. هیچ‌کس صرفِ دوست داشتن، صاحبِ حق نمی‌شود. نه حقِ ماندن، نه حقِ لمس کردن و نه حقِ تصمیم گرفتن.
قلعه‌ی من یک قانون دارد. هرکس وارد شود باید بداند که ماندنش ابدی نیست و من حق دارم هر زمان که خواستم، در را به رویش ببندم. شاید بی‌توضیح، شاید بی‌خداحافظی. نه از آن رو که حرمتِ آدم‌ها را نمی‌فهمم، بلکه چون بالاخره فهمیده‌ام حرمتِ خودم هم چیزی‌ست که باید نگه دارم. من دیگر برای بیرون کردنِ کسی از حریمم، به اجازه‌ی خودش احتیاج ندارم.
می‌خواهم تنم از دسترسِ هر انسانی دور بماند. نه نامم مریم است و نه می‌خواهم مقدس جلوه کنم. من قدیسه نیستم و قرار هم نیست برای توجیه انتخابم، خودم را به زنی پاک‌تر از دیگران تبدیل کنم. تنم آخرین سنگرِ من است؛ آخرین مرزی که می‌خواهم صاحبش خودم باشم. نه به این دلیل که لمس شدن ناپاکم می‌کند، بلکه چون هیچ‌کس حق ندارد درباره‌ی آنچه من از تنم می‌خواهم، به جای من حکم بدهد.
نمی‌خواهم کسی نگران خاکسپاری‌ام باشد. نمی‌خواهم کسی پشت تابوتم راه برود و زیر لب بگوید «حیف شد». دقیقاً چه چیزی حیف شد؟ زنی که نخواست مادر شود؟ زنی که نخواست عاشق شود؟ زنی که ترجیح داد به جای ساختنِ خانه‌ای برای دیگری، در خانه‌ی خودش بماند؟ چرا هر زندگی‌ای که شبیه انتظارهای شما نیست، باید به حسابِ فرصتی ازدست‌رفته نوشته شود؟
من چیزی را که نمی‌خواستم، از دست نداده‌ام. آنچه دیگران محرومیت می‌نامند، شاید برای من رهایی باشد. من حساب زندگی‌ام را با معیارِ آرزوهای دیگران نمی‌سنجم. اگر روزی تنها به خاک سپرده شوم، این تنهایی سندِ شکست من نیست. من زندگی‌ام را انتخاب کرده‌ام، با تمام بهایی که داشته و تمام تردیدهایی که هنوز دارد.
و اگر قرار است چیزی از من باقی بماند، بگذار ردِ زنی باشد که کلید قلعه‌اش را به هیچ‌کس نسپرد.
— دُردکش
